Orde Quotes

“Wat zou José Saramago over Carlos zeggen?
Dit.
'Mensen als deze heb je overal, ze besteden hun tijd, of de tijd die er in hun ogen naast het leven voor rest, aan het verzamelen van postzegels, munten, medailles, vazen, ansichtkaarten, luciferdoosjes, boeken, horloges, sportshirts, handtekeningen, stenen, kleien beeldjes, lege frisblikjes, engeltjes, cactussen, libretto's, aanstekers, vulpennen, uilen, speeldozen, flessen, bonsais, schilderijen, bierglazen, pijpen, kristallen obelisken, porseleinen eenden, antiek speelgoed of carnavalsmaskers, en dat doen ze vermoedelijk uit iets watje metafysische angst zou kunnen noemen, omdat het idee van de chaos als alleenheerser over het heelal onverdraaglijk voor hen is, misschien proberen ze daarom met hun bescheiden vermogens en zonder goddelijke hulp enige orde te scheppen in de wereld, waar ze voor korte tijd nog in slagen ook, maar alleen zolang ze hun verzameling in stand kunnen houden, want op de dag dat daar de klad in komt, en die dag komt altijd, hetzij door de dood, hetzij doordat de verzamelaar er genoeg van heeft, is alles terug bij af, loopt alles weer door elkaar.' ”
― Dimitri Verhulst, Dinsdagland: Schetsen van België

“Hij had altijd aangenomen dat er als volwassene een ogenblik zou komen, een soort plateau, waarop hij alle kneepjes van de omgang met het eenvoudige bestaan zou hebben geleerd. Alle post en e-mail beantwoord, alle kranten geordend, boeken alfabetisch op de planken, kleren en schoenen netjes onderhouden in de kasten en al zijn spullen waar hij ze kon vinden, met het verleden - waaronder zijn brieven en foto's - in dozen en mappen gesorteerd, het privéleven bestendig en vredig, huisvesting en financiën idem.
[...]
Maar niet lang na de geboorte van Catriona [...] meende hij het voor het eerst te zien: op de dag van zijn dood zou hij verschillende sokken dragen, zouden er onbeantwoorde e-mails zijn, en waren er in het krot dat hij zijn huis noemde nog altijd overhemden met ontbrekende manchetknopen, een kapot licht in de gang, en onbetaalde rekeningen, onopgeruimde zolders, dode vliegen, vrienden die op een antwoord wachtten en geliefden die hij niet had opgebiecht.
Vergetelheid, het laatste woord bij het organiseren, zou zijn enige troost zijn.”
― Ian McEwan, Solar

“Wij worden onzeker over ons denken over kunst, over esthetica, over kunst, maar ook over de maatschappij. Kijk, ik heb de oorlog meegemaakt, ik was 4 jaar oud toen de oorlog uitbrak, ik ben van 36, en ik heb dan bijvoorbeeld de Duitse troepen zien binnenkomen, en ik moet nog altijd zeggen: dat blijft nog altijd in mijn hoofd hangen. Als kind zag je die tanks binnenkomen, die fantastische colonne tanks, dat was al de maatschappij van de technologie, dat was nieuw voor ons, in Geel, in een dorp, en dan nog een dorp van psychiatrische patiënten, en ik dus als vierjarige zie daar die tanks, die colonne door die stad komen, en op elke tank een ariër, versta je, eerlijk gezegd, fascinerend was dat, werkelijk, en dan zag je orde, de eerste keer dat ik als kind geconfronteerd werd met de perfect samengestelde orde, en dan zie je dat dat uiteindelijk toch allemaal chaos betekent, dus die orde is de maatstaf van het bestaan, krijg je die indruk, en dan zie je dat je uiteindelijk nog beter bent met chaos. Begrijp je?”
― Jan Hoet