Ceren > Ceren's Quotes

“Everything was beautiful and nothing hurt.”
― Kurt Vonnegut, Slaughterhouse-Five

“And I urge you to please notice when you are happy, and exclaim or murmur or think at some point, 'If this isn't nice, I don't know what is.”
― Kurt Vonnegut Jr., A Man Without a Country

“A purpose of human life, no matter who is controlling it, is to love whoever is around to be loved.”
― Kurt Vonnegut, The Sirens of Titan

“Like so many Americans, she was trying to construct a life that made sense from things she found in gift shops.”
― Kurt Vonnegut, Slaughterhouse-Five

“How nice -- to feel nothing, and still get full credit for being alive.”
― Kurt Vonnegut, Slaughterhouse-Five

“We're terrible animals. I think that the Earth's immune system is trying to get rid of us, as well it should.”
― Kurt Vonnegut, Jr.

“There is no reason why good cannot triumph as often as evil. The triumph of anything is a matter of organization. If there are such things as angels, I hope that they are organized along the lines of the Mafia.”
― Kurt Vonnegut, The Sirens of Titan

“Liking is probably the best form of ownership, and ownership the worst form of liking.”
― José Saramago, The Tale of the Unknown Island

“For a while" is a phrase whose length can't be measured.At least by the person who's waiting.”
― Haruki Murakami, South of the Border, West of the Sun

“I really like you, Midori. A lot.”
“How much is a lot?”
“Like a spring bear,” I said.
“A spring bear?” Midori looked up again. “What’s that all about? A spring bear.”
“You’re walking through a field all by yourself one day in spring, and this sweet little bear cub with velvet fur and shiny little eyes comes walking along. And he says to you, “Hi, there, little lady. Want to tumble with me?’ So you and the bear cub spend the whole day in each other’s arms, tumbling down this clover-covered hill. Nice, huh?”
“Yeah. Really nice.”
“That’s how much I like you.”
― Haruki Murakami, Norwegian Wood

“When she was in Djibouti and I was in Aden, and I used to go and see her for twenty-four hours, she managed to multiply the misunderstandings between us until there were exactly sixty minutes before I had to leave; sixty minutes, just long enough to make you feel the seconds passing one by one.”
― Jean-Paul Sartre, Nausea

“I don't exactly know what I mean by that, but I mean it.”
― J.D. Salinger, The Catcher in the Rye

“maria puder son birkaç dakika zarfında biraz sükunetini kaybetmişe benziyordu. bunu tespit edince memnun oldum: onun hiç sarsılmadan gittiğini görmek, beni herhalde pek üzecekti. mütemadiyen elimi tutup bırakıyor:
"ne manasız şey?.. ne diye gidiyorsun sanki?" diye söyleniyordu.
"asıl sen gidiyorsun , ben daha burdayım!" dedim.
bu sözümü fark etmemiş göründü. kolumdan tuttu.
"raif... şimdi ben gidiyorum!" dedi.
"evet... biliyorum!"
trenin hareket saati gelmişti. bir memur vagon kapısını örtüyordu. maria puder merdiven basamağına atladı, sonra bana eğilerek, yavaş bir sesle, fakat tane tane:
"şimdi ben gidiyorum. fakat ne zaman çağırsan gelirim..." dedi.
evvela ne demek istediğini anlamadım. o da bir an durdu ve ilave etti:
"nereye çağırsan gelirim!”
― Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna

“She wants to know if I love her, that's all anyone wants from anyone else, not love itself but the knowledge that love is there, like new batteries in the flashlight in the emergency kit in the hall closet.”
― Jonathan Safran Foer, Extremely Loud & Incredibly Close

“I like to see people reunited, I like to see people run to each other, I like the kissing and the crying, I like the impatience, the stories that the mouth can't tell fast enough, the ears that aren't big enough, the eyes that can't take in all of the change, I like the hugging, the bringing together, the end of missing someone.”
― Jonathan Safran Foer, Extremely Loud & Incredibly Close

“I hope that one day you will have the experience of doing something you do not understand for someone you love.”
― Jonathan Safran Foer, Extremely Loud & Incredibly Close

“Songs are as sad as the listener.”
― Jonathan Safran Foer, Extremely Loud & Incredibly Close

“In bed that night I invented a special drain that would be underneath every pillow in New York, and would connect to the reservoir. Whenever people cried themselves to sleep, the tears would all go to the same place, and in the morning the weatherman could report if the water level of the Reservoir of Tears had gone up or down, and you could know if New York is in heavy boots.”
― Jonathan Safran Foer, Extremely Loud & Incredibly Close

“I missed you even when I was with you. That’s been my problem. I miss what I already have, and I surround myself with things that are missing.”
― Jonathan Safran Foer, Extremely Loud & Incredibly Close

“İyi şeyler birdenbire olur; bu kadar bekletmez insanı. Sürüncemede kalan heyecanlardan ancak kötü şeyler çıkar. Ya da hiçbir şey çıkmaz.”
― Oğuz Atay, Korkuyu Beklerken

“Bugün 14 Temmuz. Hava bulutlu.”
― Tezer Özlü, Yaşamın Ucuna Yolculuk

“If only there could be an invention that bottled up a memory, like scent. And it never faded, and it never got stale. And then, when one wanted it, the bottle could be uncorked, and it would be like living the moment all over again.”
― Daphne du Maurier, Rebecca

“Düşündüğüm bir şey daha var;
Sevmenin simgesel olarak da, gerçek olarak da yemekten başka bir anlama gelmediği...”
― Bilge Karasu, The Garden of the Departed Cats

“All I do is keep on running in my own cozy, homemade void, my own nostalgic silence. And this is a pretty wonderful thing. No matter what anybody else says.”
― Haruki Murakami, What I Talk About When I Talk About Running

“Bazen Komyagin içinden şöyle düşünüyordu: Bir ya da iki ay sonra yeni bir hayata başlarım, resimleri bitiririm, şiirleri tamamlarım, dünya görüşümü baştan sona gözden geçiririm, dokümanları hale yola koyarım, düzgün bir işe girerim, örnek işçi olurum, bir kadın-arkadaş sever ve evlenirim... Bir-iki ay kadar sonra zamanın kendisinde de özel bir şey gerçekleşeceğini ve duraklayıp kendisini hareketinin içine alacağını umuyordu, oysa yıllar penceresinin önünden dur durak bilmeden, mutlu bir tesadüf denk gelmeksizin geçip gidiyordu. O zaman Komyagin yatağından kalkıyor ve polis dayanışma görevlisi sıfatıyla millete kalabalık mahallerde ceza kesmeye gidiyordu.”
― Andrey Platonov, Happy Moscow

“İnsan oturduğu odanın duvarlarından biri yok oluvermiş gibi bir noksanlık, bir çıplaklık duyuyor, bir gün evveline kadar kolumuz, bacağımız gibi pek tabii surette mevcut olan bir şeyin birdenbire hiç olmasına inanmak istemiyordu.”
― Sabahattin Ali, İçimizdeki Şeytan

“Ölümden korkuyordum. Ölümden o kadar korkuyordum ki belki de ölüyorsunuzdur diye, size bakamıyordum bile. Benim için ölmemenin, eğer bulabilirsem, bir... bir yolu olduğundan başka hiçbir şey düşünemiyordum. Fakat, sanki büyük bir yara varmış da kanıyormuş gibi, -sizinki gibi- hayat sürekli akıp gidiyordu. Fakat her şeyde bu vardı. Ve ben hiçbir şey, hiçbir şey yapmadım; sadece ölmenin korkusundan saklanmaya çalıştım.”
― Ursula K. Le Guin, The Farthest Shore

“Niçin? Niçin, gerçek aşklarda geride kalan, kendini öldürüp de peşinden gitmiyordu o sevilenin? Yalnızca, yaşayanın öleni gömmesi gerektiği için mi? Bir ölümden sonra yerine getirilmesi gereken belli birtakım törenler olduğu için mi? Geride kalan, bir sahnede bir süre görünüp her an sonsuz bir zamana doğru uzuyormuş ve bir sürü göz kendisini seyrediyormuş gibi olduğu için mi? Yerine getirmesi gereken bir işlevi olduğu için mi? Ya da kim bilir, arada beklemesi gerekiyordu -yani gitmiş olan gerçekten ölmüş olmuyordu da büyümeye devam ediyordu, yaşayanın ruhunda ikinci bir yaşam niçin yaratılıyordu? Niçin?”
― Carson McCullers, The Heart Is a Lonely Hunter

“She just happened to feel like it. Wasn’t that after all, the only reason there was? Had she ever had a less selfish, more complicated reason for doing anything in her life?”
― Richard Yates, Revolutionary Road

“The whole point of crying was to quit before you cornied it up. The whole point of grief itself was to cut it out while it was still honest, while it still meant something. Because the thing was so easily corrupted, let yourself go and you started embellishing your own sobs.”
― Richard Yates, Revolutionary Road