“Ես լցնում եմ Լիլիթի բաժակը, հետո մենք ափոսանքով նայում ենք մուգ կանաչ շշին, որ կամաց-կամաց լցվում է դատարկությամբ, ինչպես իմ գրպանն է՝ հիմա, ինչպես մեր խմբագրի տեղակալ Սուրենյանի գլուխն է՝ միշտ, ինչպես սիրտս է… երբեմն: Իսկապես, սիրտս հանկարծ դատարկվում է, թվում է աշխարհում ոչ ոք չկա, թվում է մեն-մենակ եմ՝ Սառուցյալ օվկիանոսի անանուն մի կղզում:”