“تعارف برای خارجی هایی که در ایران درس می خوانند، مسئله مهمی است. آنها با اشاره به این فرهنگ، خیلی با هم شوخی می کنند... . گاهی دیگران درباره ی این فرهنگ ایرانی ها، افراطی قضاوت می کنند و می گویند تعارف یعنی دروغ و دروغ هم حرام است. ...من شخصا تعارف را دروغگویی نمی دانم. البته خودم خیلی کم تعارف می کنم؛ ولی آن را جزئی از فرهنگ ایرانی می دانم. تعارف ابراز احترام است. همه ی ایرانی ها می دانند که طرف واقعا قصد دادن آن چیز را ندارد و این فقط نوعی ابراز احترام است. همه ی فرهنگ ها برای نشان دادن احترام، شیوه های خاص خود را دارند. تعارف هم یکی از شیوه های ایرانی هاست.”