“چندبار همانجا بالای سر قبر ناصر چادرم را کشیده بودم روی صورتم، چشم‌هایم را بسته بودم و تند تند باهاش حرف میزدم که چندنفر آمدند، گفتند: خانم پاشو، پاشو برو اون طرف بشین میخوایم یه فاتحه بدیم.”