“راستش تهران طاقت نمی‌اوردم. وقتی می‌دیدم چه‌قدر مردم آنجا با جنگ بیگانه‌اند، دلم می‌گرفت. زندگی ما خیلی فرق می‌کرد با مردم عادی. انگار همه دچار روزمرگی‌ها بودند. همه‌ی صحبتشان از خرید خانه و طلا حرف می‌زدند، از مسافرت و مهمانی. هیچ‌کس نمیگفت گوشه‌ای از این مملکت جنگی هست و ...”