“«آه...چرا خداوند قدرت تخیّل مرا نابود نمی کند؟»
...
چه اتفاقی باید افتاده باشد در اندیشۀ او، در وجود او که واداشته شود آرزو کند تخیل و اندیشه- یعنی جان و هستی اش- که معنای بودنش را نابود کند؟ پندار...پندار...پندار. فقط برای این آرزومند نابودی خود می شود که نمی تواند تاب بیاورد تا حیاتی ترین زیبایی جلوه های روح و اندیشه هایش جای خود را به پلیدترین پندار ممکن بدهد؛ پندار- پندارهایی که پیش از آنکه نابودکننده و ساقط کننده باشند، بی تاب کننده و دیوانه کننده اند.”