“Այսինքն՝ դարձյալ ապացուցել, ավելորդ ու անհարկի ապացուցել, որ ինքը անուղղելի հայ է... Ճիշտ այնպես, ինչպես տարիներ առաջ Զոհրապը Փարիզի մի բարձրադիր բլրի վրա գտնվող ռեստորանում՝ Արշակ Չոպանյանի ու ֆրանսիացի մի գրողի հետ նստած, նայել է քաղաքի մարգարտաշար լույսերի հեղեղին ու մտախոհ ասել. « Ով գիտե ինչքան ցավեր կան կուտակված այս կանթեղներով լուսավորված յուրաքանչյուր տան մեջ»: «Բայց ինչո՞ւ ենթադրել, որ ցավեր կան այդ տներում,- առարկել էր ֆրանսիացին: - Գուցե սիրո, ուրախության տեսարաններից է փայլում այդ լույսը»: Թեև ֆրանսերեն էին խոսում , սակայն չէին հասկացել միմյանց լեզուն: Չէին էլ կարող հասկանալ: Որովհետեև տարբեր լեզուներով էին մտածում: Մեկը՝ ֆրանսերեն, մյուսը՝ հայերեն:”