“Վարուժանը սիրով ու խանդաղատանքով նայեց իր կրտսեր ընկերոջը: Կրտսեր էր, հապա ի՞նչ էր, մեկ տարով փոքր էր իրենից: Թուրքից չէր վախենում, մահից չէր վախենում, իսկ մկից վախենում էր: Պահեր կան. երբ սիրելի մարդը հանկարծ է՛լ ավելի սիրելի է դառնում, և սա հենց այդ պահն էր: Ջահելության, միամտության, մաքրության ճիչ էր դա, որ Վարուժանւ որսաց՝ իր մեկ տարվա ավագության իրավունքով:”