“வயோதிகர்கள் தங்களுடைய வயோதிக மனைவிகளுடன் வெகு நேர்த்தியாக டிரஸ் பண்ணி நிதானமாக நடந்து போகிறார்கள். அவர்கள் எதையும் யாரையும் பற்றி அலுத்துக் கொள்ளுவதில்லை. உடலின் தள்ளாமையை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்ட போதிலும் அதனை ஒரு காரணமாகக் கொண்டு அடைந்து கிடக்கத் தயாராக இல்லை. தங்களுக்குரிய எஞ்சிய நாட்களை முடிந்த மட்டும் சந்தோஷமாகக் கழித்திடவே பிரயாசைப்படுகிறார்கள். பொது இயக்கத்திலிருந்து அவர்கள் ஆயாசப்பட்டு ஒதுங்குகிற மாதிரி தெரியவில்லை. தேவாலயங்களில் இவர்களை அதிக எண்ணிக்கையில் காணமுடியும். சிலுவையும் அவன் மனைவியும் சுற்றிப் பார்த்த வெஸ்ட்மினிஸ்டர் அபேயிலும், சென். பால்ஸ் கதீட்ரலிலும் போடப்பட்டிருந்த இருக்கைகளில் இத்தகைய வயோதிகத் தம்பதிகளைக் கணிசமாகக் கண்டார்கள். இவர்களது நல வாழ்வுக்காக, மக்களிடம் அதிக அளவில் பெறும் வரிப்பணத்தில் பெரும்பகுதியை அரசாங்கம் செலவழிப்பதாகச் சிலுவை கேள்வியுற்றான். லண்டன் நகரில் மாதச் சம்பளம் வாங்குபவர்களிடமிருந்து நாற்பது சதவிகிதம் வரியாகப் பிடிக்கும் முறை பற்றி முறையிடாத இந்திய டாக்டர்களும் இஞ்சினியர்களும் இல்லை என்றே சொல்லலாம். அந்த வரிப்பணத்தை சாலை வசதி, குடிநீர் வசதி, மின்சாரம், பொது போக்குவரத்து வசதி, இலவச மருத்துவம், சிகிச்சை வசதி, கல்வி வசதி... இப்படிச் சமூக நல வாழ்விற்காக அரசு வாரி இறைக்கிறது. வயோதிகர்கள் தங்களுடைய பிள்ளைகளால் சுகம் பெறுகிறார்களோ இல்லையோ, அரசாங்கத்தின் சமூக நலப் பணிகளால் பௌதீக அளவில் லௌகீக சுகம் பெறுகிறார்கள் என்று அடித்துச் சொல்லலாம். லட்சக்கணக்கில் செலவாகும் சிக்கலான பெரும் அறுவை சிகிச்சைகள் கூட இங்கே இவர்களுக்கு இலவசம் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன்! ஆனால் நீங்கள் இங்கே நிரந்தரக் குடியுரிமை பெற்ற பிரிட்டிஷ் குடிமக்களாக இருக்க வேண்டும்.”