“மனத்தையே அடிப்படையாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வரும் மனிதகுலம் இந்த உலகில் நிலைத்து நின்ற குறுகிய கால எல்லைக்குள்- எண்ணற்ற அண்டங்களோடு கூடியதும் கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இருந்து வருவதுமான பிரம்மாண்டத்தில், அதன் ஒரு சிறகின் ஒரு நுண்ணிய இழையைக் கூட நன்றாக அறிந்திருக்க முடியாது. ஆனால் தன் சிற்றறிவுக்குத் தெரிந்த அற்புதங்கள் அதிசயங்கள் ஆகியவற்றில் மகிழ்ந்து- இந்த உலகம் என்பது என்ன, யார் அதைப் படைத்தது, ஏன், நான் யார், ஏன் வாழ்கிறேன்- என்னும் கேள்விகளைக் கேட்கத் தொடங்கியது. கேள்வி மட்டும் எழுப்பினால் போதாது என்று, தன் பிடிக்குள் அடங்காத விஷயத்தையும் அடங்கி விட்டதாகவே நினைத்து, மனத்தைக் கற்பனை உலகில் பறக்கவிட்டு அங்கே கண்ட கனவை உண்மை, சத்தியம்- என்று சொல்லிக் கொண்டும் வந்தது.

அவரவர்கள் கண்ட கற்பனை எவ்வளவு அழகானதோ அடக்கமானதோ, அதையொட்டி அவர்கள் சொன்னதே சத்தியம் ஆயிற்று. அவ்வளவு விரிவாகக் கற்பனையை வளர்க்க முடியாதவர்கள் மூட நம்பிக்கையால் பெரியவர்கள் சொன்ன ஒவ்வொரு சொல்லும் எழுத்தெழுத்துக்கு உண்மை என்று நினைத்து நம்பிவந்தார்கள். ஆயிரம்பேர் ஆயிரம் வகையாகப் பரப்பிய இந்தக் கற்பனை அழகுகள் ஒன்றொடொன்று மோதுவதற்குக் காரணமாக அமைந்ததும் உண்டு.

பாரததேசம், இங்கேயே இருந்த மக்களுக்கோ பிறகு வந்த எந்த மக்கள் கூட்டத்துக்குமோ தடை சொன்னதில்லை. இங்கே இருந்தவர்கள் பாரம்பரியமாகப் பெற்று வந்த கற்பனைச் சித்திரங்களை இந்த நாவலின் மூகிப்பாட்டி தனது கற்பனைச் சிறப்பால் துருவிப் பார்க்கிறாள்.”