“یک سبک توصیفی-ادبی فرض می‌شود که دیگر تفاوتی میان فلسفه و ادبیات قائل نیست. پس فلسفه سبک پیچیده و اصطلاحاتی غریب نیست که نامفهوم باشد، بلکه به توصیف زندگی روزانه و تحلیل تجارب زندگی بیشتر شباهت دارد. این سبک نزد سقراط، یاسپرس، راسل، توحیدی، عثمان امین، زکریا ابراهیم و زکی نجیب محمود دیده می‌شود. ادبیات تنها شامل داستان و شعر و نمایش‌نامه نیست، بلکه تحلیل فلسفی تجارب زندگی و پژوهش پیرامون دلالت‌های آن، مانند شعر معرّی، شکسپیر، گوته، نزار قبانی، امل دنقل و صلاح عبدالصبور نیز هست.
حتی از این هم پا را فراتر می‌گذارد و به اشعار زجل از بایرام تونسی، ابنودی و احمد فؤاد نجم نیز می‌رسد. بدین صورت، فلسفه بدون این‌که از دقت و ژرفایش کاسته شود، از انحصار نخبگان در می‌آید و در دسترس توده مردم به‌ویژه مردم عامّی قرار می‌گیرد. در این میان فلسفه‌های افرادی مانند برگسون و فلاسفه روشن‌گری با ویژگی وضوح و سادگی، از سایر فلسفه‌ها متمایز می‌شوند.”