“... وقتی شما یک ببر را می‌بینید که در قفسش دیوانه‌وار قدم می‌زند، یک نوع دل‌مشغولی است که انسان‌ها آن را به عنوان تفکر می‌شناسند؛ و این تفکر یک سؤال است: چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ این سؤالی‌ست که ببر لحظه به لحظه، روز به روز، سال به سال، همان‌گونه که در پشت میله‌های قفس بی‌هدف قدم می‌زند، از خودش می‌پرسد. او نمی‌تواند این سؤال را موشکافی یا تفسیر کند. اگر شما به گونه‌ای قادر بودید که از این موجود سؤال کنید «چرا چی؟» او قادر نخواهد بود سؤال شما را جواب بدهد. با این وجود، این سؤال در ذهن او مانند زخم دردناکی که هیچ‌وقت از بین نمی‌رود و تا زمانی که جانور در رخوت نهایی بدون بازگشت فرو رود و مأموران باغ وحش آن را به عنوان سیر شدن از زندگی می‌شناسند، مثل یک آتش جاویدان می‌سوزد. این سؤال چیزی‌ست که برای هیچ ببری در محیط طبیعی زندگی خود پیش نمی‌آید.”