“Քաղաքը տիրում է գիւղերի վրայ։ Արհեստական մի կեանք տանիքների վրայ գալարում է պողպատէ իր թեւերը։ Երկաթը կրճռտում է, եւ լծակները ակռայ են սեղմում։ Գործարանները արագացնում են արտադրութիւնը, եւ մարդիկ մեքենաների մաս են դառնում։ Թայլորեան դրութեամբ բոլոր ժեստերը հաշւված են եւ կամքերը՝ մեքենացրած։ Արտադրութեան ետեւվից վազող այդ կոյր թափը, բնութեան վրայ գործ ածւած այդ ահաւոր բռնութիւնը պատմութեան մէջ չտեսնւած մի գերութիւն է ստեղծել։ Աստւած սոսկումով հեռանում է աշխարհից, եւ ժողովուրդները, մահւան դէմ ամենօրեայ պայքար մեղելով, խենթանում են միայնութեան անդնդի եզերքին ու իրենց կտոր-կտոր մսերը քարշ տալիս՝ չափազանցւած, ջղային եւ անմիտ գործունէութեան կրկէսի մեջ։”