“Մեր իրականութիւնը հասած նռան նման պատրաստ է ճաթելու։ Մեր հողը յղի է։ Թափված արիւնների շոգիացումը ակներեւ է։ Մեր իսկ կամքի հակառակ, մոմը դեռ վառ է։ Վա՛ռ է փլատակների տակ կորած սեղանների վրայ, վառ է սրտերի մէջ, վառ է այն իրականութեան մէջ, որ քառասուն դարերից ի վեր լուսաւորում է տիեզերքը անյայտ մի լոյսով։
Սին երա՞զ, պատրա՞նք։ Թող լինի երազ, բայց մե՛ր երազը, թող լինի սխալ, բայց մե՛ր սխալը։ Որովհետեւ ի՞նչ պիտի անէք վաղը, երբ յանկարծ համոզւէք, որ ձերը եւս երազ էր ու ուրիշի երազ, սխա՛լ էր եւ ուրիշի սխալ։
Ո՛չ կապիկ, ո՛չ կով։”