“Ոճ չկայ։ Կա ոճաւորում։ Միշտ ժամանակաւոր, անցողակի, յոգնեցուցիչ։
Երաժշտութեան մեջ՝ միալար։ Ներդաշնակութեան պակասը։ Միանգամայն հակաբախեան։ Մեղեդին թռիչք չունի, սողոսկում է, կանգ է առնում կոկորդի մեջ՝ քերում, քերթում կոկորդի պատերը ու ահագին ճիգ անում դուրս պրծնելու համար։ Լաւագույն պարագային դառնում է լաց, ողբ, կսկծալի վէրքի հառաչանք։”