معجزه شنیده شدن

تدریس مرا با یک معجزه آشنا کرده است. این بار دوم بود که تجربه اش کردم. دقیقا مشابه دفعه پیش که حدود هفت سال پیش رخ داد. سرمای شدیدی خورده بودم. تمام عوارض یک سرماخوردگی یا آنفولانزای کامل را داشتم. بدن درد، گلو درد شدید، عطسه، آبریزش بینی و چشم. ساعت پنج تا نه شب کلاس داشتم. تصورش را هم نمی توانستم بکنم که چگونه می توانم با این حالم سر کلاس بروم. اما باید می رفتم. تا قبل از ورودم به کلاس همه ی عوارض را همراه داشتم، اما تا شروع به صحبت کردم گویی همه ی دردهایم گریختند. خبری از آبریزش بینی و حتی عطسه هم نبود. علی رغم تصور قبلی ام کلاس به سرعت گذشت. چهار ساعت گذشت و من حالم خوب بود. احساس می کردم که دیگر هیچ خبری از سرماخوردگی نیست. شاید تنها یک سوزش خفیف در گلویم بود. اینجا بود که یاد هفت سال پیش افتادم. دقیقا همین اتفاق رخ داده بود. اتفاقی که اسمش را معجزه شنیده شدن می گذارم. شاید وقتی کسی حرفهایمان را می شنود احساس خوشایندی به ما دست می دهد که حتی به سیستم دفاعی بدن نیز قدرت بیشتری می بخشد. قورت دادن کلمات بسیار مضر است. تنها یک گوش شنواست که می تواند ما را از شر کلمات انباشته شده در گلویمان برهاند. تنها یک گوش شنوا. کاش می توانستیم کلمات را در باد رها کنیم اما نمی شود. گمان نمی کنم کسانی که شنونده خوبی ندارند بتوانند عمر زیادی بکنند