موسیقی

نمیدونم برای اولین بار چه کسی ایده ی نواختن موسیقی در رستوران را داد؟ ولی هرکه بود گمان میکنم خیانت بزرگی در حق موسیقی کرد. احساس میکنم روند حرکت موسیقی به پس زمینه ی سایر اتفاقات از این جایگاه شروع شده. الان در جایی هستیم که خیلی از مردم، زیباترین قطعات پیانو رو تنها هنگام خوردن غذا در رستوران می شنوند. در واقع جایگاه موسیقی به پس زمینه ی جویدن تنزل پیدا کرده. در آسانسور قطعات شگفت انگیزی پخش میشه و وقتی منتظر وصل کردن تلفن هستی از گوشی میتونی آهنگ های زیبایی بشنوی. من خودم دیشب متوجه شدم که مدت هاست فقط موسیقی گوش نکرده ام. شاید روزانه بیش از یک ساعت موسیقی گوش بدم ولی در پس مطالعه و کار با کامپیوتر. دیشب دو قطعه ی پیانو را گوش دادم. فقط گوش دادم و هیچ کاری نکردم. لذت فراوانی داشت. شاید موسیقی سبب بیشتر شدن لذت غذا خوردن بشه یا انتظار برای برداشتن گوشی تلفن رو لذت بخش بکنه اما موسیقی به تنهایی لذتی به انسان میده که با هیچ چیز قابل مقایسه نیست