Προβληματίστηκα αρκετά...

Προβληματίστηκα αρκετά πριν φτάσω στην κάλπη. Και δεν προβληματίστηκα για τα θέλω μου, ούτε για το είναι μου, αλλά για όλα όσα δεν σκέφτηκαν κάποιοι άλλοι. Αυτό με δυσκόλεψε.Το σκέφτηκα όμως καλά. Στεγνά και απλά. Όπως κανείς τους λογικά, ως τώρα. Δεν είχαν όμως πολύ χρόνο. Μόνο κάποιες στιγμές. Κάποιες λίγες στιγμές και όλες οι σκέψεις ήταν έτοιμες να ανατραπούν. Όχι βέβαια από τις συγκυρίες, αλλά από το γεγονός ότι προβληματίστηκα αρκετά. Εκεί ήταν το δύσκολο κομμάτι. Την ώρα που το διπλωμένο χαρτί σφραγιζόταν στον φάκελο και τέλος. Αυτό είχα αποφασίσει και αυτό θα έστελνα.Εκεί ήταν που η σκέψη θα έπρεπε να έχει τελειώσει. Δεν έγινε έτσι. Με το διπλωμένο χαρτί στον φάκελο ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Και οι προβληματισμοί οργίαζαν μέσα μου.Σκέφτηκα και δίστασα. Όχι γιατί δεν ήμουν σίγουρη, αλλά γιατί πίσω από την επιλογή κρυβόταν μια ολόκληρη συνειρμική συσχέτιση. Και αποτέλεσμα αυτής θα ήταν να επιλέγω κατά το δοκούν.Αυτό είναι. Να επιλέγω κατά το δοκούν και να με επιλέγουν οι άλλοι. Βασικό κριτήριο. Αλήθεια, όμως, πόσοι προβληματίστηκαν από όλους· όλους μας;Κάποια παιδιά τελείωναν τις σχολές τους και τίποτε δεν ξεκινούσε.Κάποια γεροντάκια ακόμα σάλιωναν τους φακέλους, αλλά είχαν επιλέξει.Ορισμένοι επέμεναν για αυτό που βρισκόταν στην τσέπη τους. Αυτό το έτοιμο.Και όλοι οι υπόλοιποι, έδειχναν να μην υπάρχουν στο τώρα. Να σκέφτονται σαν να μην στέκει κάτι μπροστά τους.Δεν έχει να κάνει με την ανατροπή, ούτε με την αλλαγή. Πόσο μάλλον με την επιλογή μιας ψήφου. Έχει να κάνει με την επιλογή για τα μέσα μας. Όλα εκείνα που δεν προβληματίζουν τους άλλους, αλλά τα επικαλούμαστε. Όπως εκείνη την ώρα που ξαφνικά νιώθουμε άνετα σε ένα τετραγωνικό μέτρο, καλυμμένο με μπλε κουρτίνες.Κανονικά αυτές θα έπρεπε να είναι σημαίες. Ελληνικές, δικές μας.Να υπάρχουμε εκεί και να τις αφήνουμε να γεμίσουν κάτι από την προοπτική της σκέψης μας. Και η επιλογή θα είναι πιο ουσιαστική. Χωρίς να είναι κάτι από συνήθεια, ούτε αντίδραση, ούτε όμως και έκρηξη. Πραγματικά δική μας.Ορμή να υπάρχει, χωρίς βία όμως. Ακόμα και στην επιλογή. Χωρίς συναισθηματισμούς και μύχιες ιδιοτέλειες. Μόνο κάτι απ’ την σημαία που μας περιτριγυρίζει και κρύβει· στερεί απ’ τους άλλους την επιλογή μας. Εκεί είναι η πραγματική δύναμη.Προβληματίστηκα αρκετά για όλους όσους δεν είδαν τίποτα. Ούτε απ’ το παρελθόν, ούτε και απ’ το μέλλον. Στάθηκαν στο παρόν και το θεώρησαν αρκετό. Και οι επιλογές τους ήταν εκεί. Τσαλακωμένες και σφραγισμένες. Με δίχως άλλη λογική και ουσία. Μόνο και μόνο για να καταλήξουν σε όλα όσα δεν θα αποκαλύψουν ποτέ. Γιατί ποτέ κανείς τους δεν θα παραδεχτεί την επιλογή. Αυτή θα αιωρείται, θα πλανάται και ο καθένας τους θα μπορεί να είναι κάτι απ’ όλα.Προβληματίστηκα και ξεχάστηκα εκεί μέσα γιατί ένιωσα ότι χρειάζομαι χρόνο. Όχι για να αλλάξω κάτι, ούτε για να μην αλλάξω τίποτα, παρά μόνο για να υπάρξω βεβαία. Αλλά δεν μου επέτρεψαν να προβληματιστώ όσο ήθελα. Όλα εκεί απαιτούσαν ταχύτητα και ρυθμό. Τον ίδιο ρυθμό με τον οποίο βουτάμε στο κενό κάθε φορά. Και η επιλογή ας μην έχει χρώματα, ούτε πλευρές, παρά μόνο κάτι από την σημαία μας. Εκείνη που ούτε καν είδαμε μπαίνοντας.Δεν με άφησαν στην ησυχία μου. Βιάζονταν και βιάστηκαν να βρεθούν στο παραβάν. Κι ας ήμουν μέσα εγώ. Κι ας το ήξεραν. Όλοι τους τυφλά στάθηκαν να κάνουν τα δικά τους και να μην προβληματίζονται, γιατί είχαν καταλήξει. Δήθεν ήξεραν.Χωρίς να περιμένουν, χωρίς να προβληματιστούν, χωρίς να είναι σίγουροι, αλλά μόνο με το ένστικτό τους. Αυτό που τους έφερε στην ανάγκη να δείξουν ότι κάτι έκαναν. Όχι από επιλογή, αλλά επειδή τους κάλεσαν εκεί. Γιατί αυτόβουλες ενέργειες δεν είδα. Μόνο σφραγισμένα φακελάκια και βιασύνη. Να το ξεπετάξουμε και αυτό. Και παρέμεινα εκεί προβληματισμένη, με όλους τους να σχηματίζουν ουρά και να περιμένουν. Να δυσανασχετούν και να μουρμουρίζουν. Χωρίς υπομονή, σχολιάζοντας με τρόπο. Χαριτολογώντας αρχικά και στη συνέχεια αγανακτισμένοι. Με δίχως προβληματισμό. Αρκεί που έστεκαν στην ουρά. Στην ουρά τους. Σαν το κοπάδι που δήθεν ξέρει. Χωρίς άλλη σκέψη.Και η σημαία μου ήταν εκεί, να με προφυλάσσει από όλους. Να κρύβει όσα προβληματίστηκα. Να την αγνοούν όλοι και να κλείνουν τον φάκελο, επιλέγοντας στην ουρά. Αρκεί να φύγουν.Όταν βγήκα, τους είδα όλους. Στη σειρά, να αντιδρούν χωρίς χαμόγελα.Και δίστασα.Κοντοστάθηκα και επέστρεψα μέσα μου.Σήκωσα τη σημαία και κρύφτηκα στα σπλάχνα της. Αυτό έκανα.Για τους άλλους ας υπάρξει υπομονή.Έκλεισα τα μάτια και προβληματίστηκα, για όλα όσα μου έδειξαν ότι δεν τους ενδιαφέρουν.Και η σημαία ήταν παντού μου.
ε.γώ