Εδώ graffitεχνείο!

photo by: Νίκος Χριστοφάκης
Ο δρόμος είναι εδώ. Δίπλα μου, όπως πάντα. Από εκεί ήρθαν, αλλά δεν τους είδα.Ποτέ δεν τους βλέπω, μόνο νιώθω.Αρκούσε που με είδαν εκείνοι. Εκείνοι τους.Αυτήν τη φορά δεν πόνεσε· δεν άφησε σημάδι.Τίποτα σαν τις άλλοτε εσωτερικές πληγές, καθώς ξεσπούσαν στα τοιχώματά μου.Όλοι τους.Χρόνια αρκετά και υπήρχα δύσπεπτα ακόμα εκεί·στη γωνία μου.Ήταν αλλιώς τώρα.Σαν χάδι. Σκληρό, αλλά δροσερό μαζί.Και με έπιασε στον ύπνο.Όλους μας· σας.Μια χαρά.Δεν άλλαξαν πολλά, μόνο οι αποχρώσεις στη γωνία.Εκεί που χρόνια τώρα όλοι σας σκορπάτε σκόνη και καυσαέριο.Κάποιες νύχτες, όμως, ίσως και δαχτυλιές ή σημάδια απ’ την πλάτη σας.Σε μια γωνία που προσπερνάτε χωρίς να ξέρετε την ιστορία της. Δεν την διαβάσατε. Μόνο κρυφτήκατε εκεί να κάνετε τα δικά σας.Αυτήν την γωνία έπιασαν.Την έπιασαν και την χάιδεψαν κι ας μην αρέσει.Τώρα την κοιτάτε και δεν αρέσει.Δεν ταιριάζει, δεν αρμόζει.Εμένα, όμως, μου αρκεί! Κι ας μην το βλέπω.Πώς αλλιώς να το πω; μου κάνει.Τώρα η γωνιά μου έχει ενδιαφέρον.Προκαλεί όποιον περάσει από εκεί.Στέκεστε μακριά για να χωρέσει στο οπτικό σας πεδίο.Εκείνοι την απαθανατίζουν.Στη συνέχεια, λοιπόν, θανατίζουν την άποψη, το ξεχωριστό,το μη ίδιο με τον νου τους…με το καυσαέριό τους…με τα, επί τόσα χρόνια, άχαρα συνθήματα…με την άτεχνη βρόμα που ξεχάσανε επάνω μου…με το να υπάρχω εκεί ιστορικά και να με πληγώνουν.Κάθε χρόνο, ίδια μέρα!
Τώρα, όμως, κάποιος με χάιδεψε. Για πρώτη φορά.Έτσι το αισθάνθηκα. Λες και με ξεθόλωσαν.Όσο κρατήσει κι αυτό.Όσο χάδι απομείνει.Εγώ και ο δρόμος μου θα υπάρχουμε εκεί, μέχρι την επόμενη φορά που θα αφεθώ στο χάδι τους.Κι ας μην μάθω ποτέ ποιοι είναι· ούτε κι εσείς όμως.
ε.γώ


note: η ιδέα, για τον συγκεκριμένο τρόπο απόδοσης, είναι βασισμένη στο θεατρικό κείμενο της Πένυς Φυλακτάκη, με τίτλο «Το Κτίριο» [εκδόσεις Δίγαμμα].

http://alternactive.gr/edo-graffitechnio-blogs/