διεκδικ...

Δεν διεκδικώ… τίποτα παραπάνω από το μέσα μου. [art by daddolie]Εκεί που όλα πηγάζουν ασυνείδητα και υπάρχουν απλά σαν βάση. Σαν τον πάτο από τον οποίο ξέφυγα.Και η δύναμη είναι εκεί ανάμεσα. Κρυμμένη στην πυκνότητα του υλικού. Σαν μια μικρή φυσαλίδα που τείνει να χαθεί προς… ψηλά, εκεί ψηλά. Μόνη της οδηγείται εκεί και αυτό αρκεί.Δεν υπάρχει μονοπάτι. Μόνο ψηλά.Αρκεί για να ξέρω ότι διεκδικώ. Όχι στιγμές, αλλά αλήθεια. Ακόμα κι αν πίσω από την αλήθεια υπάρχουν στιγμές δύσκολες. Όπως αυτές για τις οποίες δεν υπάρχω πια.Αλλά μαθαίνω… να ζω και να εισπνέω ζωή. Μόνο αυτό.Στέκω απλά και το ταβάνι είναι εκεί. Όριο, με δίχως απειλή.Και όταν τα μάτια κλείνουν, όταν η απώλεια του φωτός με ρίχνει στο σκοτάδι, τότε διεκδικώ… όπως ακριβώς και η φυσαλίδα που αναδύεται προς τα ψηλά. Εκεί που μου επιτρέπεται να φτάσω.Εκεί που… θα γίνει μια μικρή έκρηξη και θα είμαι ένα με το οξυγόνο.Αρκεί οι ανάσες να υπάρχουν… εισπνοή και εκπνοή. Δύναμη στη στιγμή.Ακόμα κι αν κάτι δεν με γεμίζει, ας το γεμίσω εγώ……με εμένα, όπως ακριβώς κρατάω την αλήθεια μέσα μου.Δεν διεκδικώ… απλά αφήνομαι.Και η ζωή; …γεμίζει από εμένα.
ε.γώ