Μιχάλης Μακρόπουλος

“Ώσπου στην μπούκα της σπηλιάς, μπρος στη νύχτα που από το σκοτάδι της ήταν καμωμένος κι αυτός, στάθηκε ο λύγκας, με τα μάτια του μονάχα να λάμπουν όπως αντιφέγγιζαν τη φωτιά. Τον είδε ο κοιμισμένος Ω'μ μέσ' από τα σφαλιχτά ματόφυλλά του και μεσ' από τις φλόγες. "Ήρθες", μουρμούρισε με χείλια ξερά, σκασμένα από τη θέρμη. Εκείνος έστεκε υπομονετικά, λες και τον πρόσταζε με τη λίθινη υπομονή του τί έπρεπε να κάνει. Του φάνηκε πώς, ξέχωρο από τον ίδιο, το χέρι του άφησε την κοφτερή πέτρα κι έπιασε ένα σβηστό κάρβουνο. "Τί να το κάνω;" αναρωτήθηκε. Μα ο λύγκας ήξερε και περίμενε, και δεν έφυγε παρά μόνο όταν ο Ω'μ απόσωσε ό,τι έπρεπε να κάνει.”
― Μιχάλης Μακρόπουλος, Τσότσηγια & Ω᾽μ

“Τέλος, σηκώθηκε και πήγε στην αγαπημένη της γωνιά του τέμπλου, όπου 'χε σκαλίσει ο ξυλογλύπτης την ιστορία των πρωτόπλαστων: έναν μικρούλη Αδάμ, μια μικρούλα Εύα και τον όφι, και παρέκει τον Αδάμ και την Εύα διωγμένους απ' τον άγγελο. Έσυρε το δάχτυλο της πάνω στα σκαλιστά λουλούδια και φύλλα, ώσπου ένιωσε πρώτα το δικό του λεπτοσκαλισμένο πρόσωπο, το λεπτό του κορμί και τα μέλη του, κι έπειτα τα δικά της, της μικρής Εύας, κι αισθάνθηκε στην καρδιά της ένα σφίξιμο.. βούρκωσε, και μια λύπη την κατέκλυσε για κείνες τις μικρές ανθρώπινες φιγούρες, για την απροφύλαχτη γύμνια τους, για την εύθραυστη φύση τους, για τα βάσανά τους.”
― Μιχάλης Μακρόπουλος, Τσότσηγια & Ω᾽μ