“Ώσπου στην μπούκα της σπηλιάς, μπρος στη νύχτα που από το σκοτάδι της ήταν καμωμένος κι αυτός, στάθηκε ο λύγκας, με τα μάτια του μονάχα να λάμπουν όπως αντιφέγγιζαν τη φωτιά. Τον είδε ο κοιμισμένος Ω'μ μέσ' από τα σφαλιχτά ματόφυλλά του και μεσ' από τις φλόγες. "Ήρθες", μουρμούρισε με χείλια ξερά, σκασμένα από τη θέρμη. Εκείνος έστεκε υπομονετικά, λες και τον πρόσταζε με τη λίθινη υπομονή του τί έπρεπε να κάνει. Του φάνηκε πώς, ξέχωρο από τον ίδιο, το χέρι του άφησε την κοφτερή πέτρα κι έπιασε ένα σβηστό κάρβουνο. "Τί να το κάνω;" αναρωτήθηκε. Μα ο λύγκας ήξερε και περίμενε, και δεν έφυγε παρά μόνο όταν ο Ω'μ απόσωσε ό,τι έπρεπε να κάνει.”