“Τέλος, σηκώθηκε και πήγε στην αγαπημένη της γωνιά του τέμπλου, όπου 'χε σκαλίσει ο ξυλογλύπτης την ιστορία των πρωτόπλαστων: έναν μικρούλη Αδάμ, μια μικρούλα Εύα και τον όφι, και παρέκει τον Αδάμ και την Εύα διωγμένους απ' τον άγγελο. Έσυρε το δάχτυλο της πάνω στα σκαλιστά λουλούδια και φύλλα, ώσπου ένιωσε πρώτα το δικό του λεπτοσκαλισμένο πρόσωπο, το λεπτό του κορμί και τα μέλη του, κι έπειτα τα δικά της, της μικρής Εύας, κι αισθάνθηκε στην καρδιά της ένα σφίξιμο.. βούρκωσε, και μια λύπη την κατέκλυσε για κείνες τις μικρές ανθρώπινες φιγούρες, για την απροφύλαχτη γύμνια τους, για την εύθραυστη φύση τους, για τα βάσανά τους.”