Lize Spit > Quotes

“Mensen die naar eender waar willen, willen niet per se ergens heen, ze willen gewoon niet blijven.”
― Lize Spit, Het smelt

“Hoop is de lucht die je door de feiten heen klopt om ze iets lichter en draaglijker te maken, zodat je kunt blijven ademen, maar het is precies dat wat straks allemaal kan inzakken.”
― Lize Spit, Ik ben er niet

“Voor eenzaamheid is niet veel nodig; slechts een ander die de ernst van je situatie onderschat.”
― Lize Spit, Ik ben er niet

“Zij zijn fijn geslepen. Ik niet, ik heb een botte punt".”
― Lize Spit, Het smelt

“Ik was de korst op de wonde, die moest loskomen zonder dat eraan gekrabd mocht worden".”
― Lize Spit, Het smelt

“Om noemenswaardig te worden moet je in dit dorp iets noemenswaardig over een ander vertellen".”
― Lize Spit, Het smelt

“Ik was zelfs geen vijfde wiel, maar de reserveband die goed verborgen zat onder in de koffer en waarvan men hoopte hem nooit te moeten bovenhalen.”
― Lize Spit, Het smelt

“A szék támláján apa felgyűrt ujjú inge lóg. Fölötte, a fehér falon jókora fekete penészfolt, amelyről Jolan régen azt állította, olyan az alakja, mint az Európai Unióé. Az idők során mindkettő bővült.”
― Lize Spit, Het smelt

“Volgens mij is er niet zo veel verschil tussen mensen en landbouwgrond. Af en toe moeten ze stil worden, braak liggen, om daarna verder te kunnen.”
― Lize Spit, Het smelt

“De omgeving die ik al jaren kende toonde zich plots vanuit een ander perspectief. Ik paste er niet meer in zoals ik er altijd wel in had gepast. Ik was het Duplomannetje in een Legohuis.”
― Lize Spit, Het smelt

“Gerustgesteld willen worden door iemand die doodgaat: alsof je aan iemand die neerstort toch vraagt even te wuiven.”
― Lize Spit, Autobiografie van mijn lichaam

“Nog geen halfuur later brak de pastatang, precies op het zwakste punt. Dat bevond zich net als bij mensen war de twee armen samenkomen.”
― Lize Spit, Het smelt

“Als hij zich nu voorstelde dat hij daar vanavond zou liggen, tussen Tristan en zijn zeven broers en zussen, speelde in Jimmy's borst iets op, iets vrolijks maar ook dofs, alsof iemand een triangel aansloeg met een wortel.”
― Lize Spit, De eerlijke vinder

“Jullie huwelijk is een te slap opgeblazen luchtmatras. Als de een opstaat, zakt de ander plots met de schouders op de grond, daarom verhinderen jullie elkaar voortdurend eruit te klimmen”
― Lize Spit, Autobiografie van mijn lichaam

“Verslaafd zijn is vooral de verslaving aan het spel dat je speelt, het gezien worden en ongezien blijven, uiteindelijk wil je eens op je eigen voorwaarden verwaarloosd worden, op je eigen voorwaarden jezelf verwaarlozen. Het is spelen met de controle: de controle over het verlies van je controle.”
― Lize Spit, Autobiografie van mijn lichaam

“Hij was niet enkel mijn rots in de branding, hij was veel meer dan dat, hij was de duizenden door wind gevormde ribbels strandzand die uit plassen achtergebleven zeewater opbolden en waardoor je kilometerslange strandwandelingen kon maken zonder één keer natte voeten te krijgen.”
― Lize Spit, Ik ben er niet

“Ik ben tien en als ik in de spiegel naar mezelf kijk, plaats ik mijn lichaam op de lichamen van andere meisjes, die beter geslaagd zijn, ik stippel hun omtrek uit op mijn lichaam, een patroontekening van wat ik zou moeten snijden om al het teveel van mezelf af te halen, plakje na plakje, tot enkel de juiste vorm overblijft; de botten en spieren, de schouders, het hart, de gedachten.”
― Lize Spit, Autobiografie van mijn lichaam

“Jimmy's ademhaling was nog steeds niet normaal. Hij zou kunnen wegglippen. Bij elke zijstraat of tuin met diepe oprit kwam dat idee opnieuw in hem op, maar hoe langer hij ermee wachtte, hoe minder moed hij had om een lafaard te zijn.”
― Lize Spit, De eerlijke vinder

“Alles is onveranderd, maar niets is nog hetzelfde.”
― Lize Spit, Het smelt

“De meubels van mijn kinderkamer had ik niet mee willen verhuizen. Ze waren omsluierd door een dun laagje van ellende die zich thuis had afgespeeld, zoals roetaanslag na een brand. Ik had nachtenlang rechtop gezeten in dat bed. De afdruk die in de matras was gesleten was niet die van een slapend maar van een wakend lichaam. De mousse had een uitstulping gevormd die, wanneer ik ging liggen, de indruk wekte dat ik met mijn rug een klein dier plette.”
― Lize Spit, Ik ben er niet

“nos habríamos quedado donde estábamos, no porque fuésemos felices, sino porque las cosas tienen que suceder para que puedas arrepentirte de ellas”
― Lize Spit, El deshielo

“Wat schrijven is: de witte bloedcel. Het schadelijke deeltje bestrijden door het in te kapselen, elk vreemd of niet te controleren gevoel insluiten in taal en langzaam afvoeren. Niet met grote, abstracte woorden (seizoenen, getijden, afwijzing, dood, pijn, schuldgevoel), daar glipt nog te veel onderuit, maar met concrete punten, klein en zo aaneengesloten mogelijk.”
― Lize Spit, Autobiografie van mijn lichaam

“Op den duur ben je nooit meer echt dronken - maar ook nooit meer nuchter.”
― Lize Spit, Autobiografie van mijn lichaam

“Hier, met het zicht op de pastoor die het vlees goedkeurt en betaalt, overvalt mij een somberheid die al een tijdje is weggebleven, waarvan ik dacht, hoopte, dat ze misschien voorgoed weg was. Ik weet intussen dat er niets bestand is tegen dit gevoel, al zit ik tijdig op een stoel in de juiste klas in een outfit waarin iedereen gewend is me te zien, al sta ik te kijken naar vlees, al sta ik niet te kijken naar vlees. Er ontbreekt me dan iets, alles, alsof ik ooit vollediger ben geweest en iets in me zich nog herinnert hoe dat voelde.”
― Lize Spit, Het smelt

“Spijt moet je niet hebben’, zegt hij. Ik knik. ‘Heb je me wel gehoord, Eva?’ Ik knik opnieuw. ‘Wat zei ik dan?’ ‘Dat je nooit spijt moet hebben,’ zeg ik. ‘Ik versta je niet.’ ‘Spijt moet je nooit hebben,’ herhaal ik, luider.”
― Lize Spit, Het smelt

“In elke seconde macht passen uiteindelijk drie seconden schuldgevoel.”
― Lize Spit, Autobiografie van mijn lichaam

“Fue la primera y única vez que bajé la escalera detrás de él y pensé: un empujoncito y se habrá librado de todo.”
― Lize Spit, El deshielo

“Cogió mi tobillo derecho entre las manos y me acarició la pierna más tiempo del necesario, igual que hacía yo a veces con los gatos callejeros, con caricias firmes, esperando que así se cargaran de alegría y siguieran ronroneando horas después de que yo me hubiese ido.”
― Lize Spit, El deshielo

“Ons gezin was een computer met verschillende gebruikers, we deelden alleen de schijfruimte maar kenden niet elkaars inloggegevens.”
― Lize Spit, Autobiografie van mijn lichaam

“Op Siska rust de vloek van het oudste kind, zij loopt voor de jongere zus uit de maisvelden, baant de weg, krijgt alle spinnenwebben in het gezicht, ontvangt nadien de grootste straf.”
― Lize Spit