Ο μεγάλος σκύλος Quotes

“Μουρ: Πιστεύεται ή δεν πιστεύεται στην αγάπη, δις Γουάιτ;
Μάριον: Πιστεύω μόνο στην προσπάθεια για αγάπη.”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος

“Να βρω τη θέση μου, αυτό ήταν που ήθελα να σκεφτώ, το σημείο της στάθμευσής μου· δεν με απασχολεί καθόλου το σημείο εκκίνησης μου ή το σημείο του προορισμού μου (δεν έχω ανάγκη το πιο φωτεινό σημάδι του ουρανού για οδηγό), θέλω μόνο τώρα να εξετάσω το σημείο ακριβώς όπου εφάπτομαι με τον κόσμο (τον αέρα, το φως, το σκοτάδι), να ψάξω να δω αποκάτω μου μήπως αρχίζω και βγάζω ρίζες, να κυκλώσω το στίγμα μου, να το ποτίσω, να αποφασίσω αν θα πάω από το σημείο Α στο σημείο Β της διαμέτρου μου. Να κάτσω να μετρήσω όλα τα σημεία που δίνουν σχήμα στα πράγματα, σε μένα. Δεν αντέχω άλλη ρευστότητα, άλλη συμπαντική αμορφία. Πρέπει οπωσδήποτε να βρω τα σημεία που ορίζουν-
Υπάρχει μήπως κάποιο κενό στο συλλογισμό μου; Λέω κάτι λάθος; Υπάρχει κάτι που (ρέοντας) μου διαφεύγει;”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος

“Μάριον: Πολλές φορές εγώ σκεφτόμουν πώς θα ήταν αν για όλες τις λέξεις με θετικό πρόσημο αποφασίζαμε στο εξής να χρησιμοποιούμε μόνο υγρά ή ένρινα σύμφωνα και με τραβηγμένα χείλη φωνήεντα για να τις περιγράψουμε και αντίστοιχα πώς θα ήταν αν για όλες τις λέξεις με αρνητικό πρόσημο, αρνητική χροιά, χρησιμοποιούσαμε αποκλειστικά ουρανικά ή χειλικά φωνήεντα. Να λέγαμε για παράδειγμα λάμα, μάνα, νέρα, νίλι για τη χαρά και πούβου, φοβο, κούχο, γόκου για τη θλίψη. Για να μας ήταν όλα πιο ξεκάθαρα νομίζω εγώ και να μην τα μπερδεύαμε μεταξύ τους. να είχε πάντα η χαρά φωνή και η θλίψη ησυχία.
Σάντερς: Κάνετε αυτές τις σκέψεις κατά τους θερινούς ή τους χειμερινούς μήνες δις Γοάιτ;”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος

“«Πώς είναι να είσαι τόσο γέρος;»
«Ξέρω γω; Από νεκρός, φαντάζομαι, καλύτερα! Εσύ τι λες; »”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος

“Μουρ: Αν δεν ζούσατε στον πλανήτη Γη, σε ποιον από τους πλανήτες θα προτιμούσατε να είχατε γεννηθεί;
Μάριον: Στον πλανήτη όπου θα είχα εγώ γεννηθεί.
Μουρ: Έστω, λοιπόν, ότι αυτό δεν θα ήταν εφικτό.
Μάριον: Στον πλανήτη όπου θα γεννούσα εγώ τα παιδιά μου.
Μουρ: Έστω ότι δεν θα μπορούσατε, δεν θα είχατε το δικαίωμα να γεννήσετε.
Μάριον: Θα είχα μήπως εγώ το δικαίωμα να πεθάνω στον πλανήτη που θα διάλεγα;
Μουρ: Έστω ότι δεν θα πεθαίνατε.
Μάριον: Τότε εγώ γιατί να γεννιόμουνα;”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος

“Πρέπει πρώτα απ' όλα να πάρεις αυτό το ρίσκο, ότι οπωσδήποτε θα σε ξυπνήσουν. Μετά έρχεται το ποια από τις δύο ζωές είναι καλύτερη, για να διαλέξεις αν θα ζήσεις τα περισσότερα χρόνια σου εκεί ή εδώ.”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος

“Ο χρόνος όσο νέος και να είναι κανείς, παραμένει πάντα πολύτιμος. Γιατί ο χρόνος παραμένει πάντα αβέβαιος.”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος

“Λαγκερφελντ: Τι είναι για εσάς η πραγματικότητα;
Μάριον: Αυτό που ζούμε; Εκεί που είμαστε;
Λαγκερφελντ: Αυτό που ζούμε ή αυτό που σκεφτόμαστε με τον εγκέφαλό μας ότι ζούμε;
Μάριον: Εκεί όπου ζούμε, εκεί όπου σκεφτόμαστε με τον εγκέφαλό μας ότι βρισκόμαστε.
Λαγκερφελντ: Εκεί που ζούμε ή τώρα που ζούμε;
Μάριον: Εκεί. Νομίζω εγώ.”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος

“«Κι έστω ότι το κάνουμε. Θα είμαστε, λες, εμείς τότε αυτοί; Ποια η σχέση των αποψυγμένων μας εαυτών με αυτό που είμαστε σήμερα; Είμαστε άραγε εμείς αυτοί που ήμασταν κάποτε, αυτοί που ήμασταν χθες, πριν από ένα λεπτό; Δεν ρέουμε κι εμείς παρέα με τον χρόνο; Δεν μας παίρνει μαζί του, δεν ρέει εντός μας γλείφοντας συνεχώς τις κοίτες μας, αλλάζοντάς μας συνεχώς το σχήμα;»”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος

“«Στέρεο, συμπαγές παρελθόν, χειροπιαστό παρελθόν, αυτή είναι η ύλη μας. Είμαστε γεμάτοι παρελθόν. Τίποτε άλλο δεν χωράει μέσα μας».”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος

“«Κοιμάσαι;»
«Σκέφτομαι. Τι είναι η πραγματικότητα; Ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που, αν θρυμματιστεί, προβάλει από πίσω του αυτό το άγνωστο σκοτεινό (ή εκτυφλωτικά φωτεινό) που με τίποτα δεν-»
«Συνηθίζεις πολύ να σκέφτεσαι τελευταία».
«…»
«…»
«Και είναι που κανενός τα μάτια δε μπορούν να διαπεράσουν τούτον τον καθρέφτη και που κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν τολμά να τον σπάσει».
«Κάποιοι όμως-»
«Κι είναι που απέναντι του ζει ο καθένας μας όμηρος μέσα στο συρματόπλεγμα του εγώ του, το μοναδικό πραγματάκι που, μα την αλήθεια, του ανήκει, υπερασπιζόμενος μέχρι τελικής πτώσης τη ζωτική αυτή μικροσκοπική περιοχή του με απαράμιλλη βία, με αίμα, με κραυγές αναζητώντας αδιάκοπα αφορμές πολέμου απέναντι σε οποιονδήποτε, σε οτιδήποτε αισθάνεται πως απειλεί έστω και στο ελάχιστο την ακεραιότητα του ελάχιστου αυτού τόπου του».
«...»
«Είναι κυρίως που όλες αυτές οι φρικιαστικές σκηνές καταγράφονται ανεξίτηλα στα μάτια μας και κάθε φορά που τα ανοίγουμε, ο καθρέφτης μας τις επιστρέφει ολοζώντανες».
«Τι εφιάλτες έβλεπες πάλι;»”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος

“Χωρίς περιστροφές και περιττές επεξηγήσεις, θάνατος σύμφωνα με τον εδώ ορισμό είναι η απώλεια μνήμης και κάθε ίχνους προσωπικότητας, η καταστροφή εντέλει συγκεκριμένων κέντρων στον εγκέφαλο.”
― Βίκυ Τσελεπίδου, Ο μεγάλος σκύλος