Amok Koşucusu Quotes

“Söz konusu başkalarının derdi olunca nasıl da daha zeki, daha nesnel oluruz.”
― Stefan Zweig, Amok Koşucusu

“Hemen şöyle düşündüm, eğer bir avans veriyorlarsa temiz bir iş olmalı, bu ateşli arazilerde mezar taşlarının bizdekinden üç kat hızlı çoğaldığını biliyordum, ama insan genç olunca ateşin ve ölümün her zaman başkalarına sıçrayacağını düşünür.”
― Stefan Zweig, Amok Koşucusu

“İnsan genç olunca ateşin ve ölümün her zaman başkalarına sıçrayacağını düşünür.”
― Stefan Zweig, Amok Koşucusu

“«Sa, io sono medico. E allora capitano spesso casi del genere... tragici... sì, diciamo casi limite, in cui uno non sa se ha il dovere... infatti non esiste un solo dovere, ossia quello nei confronti del prossimo, ne esiste uno verso se stessi e uno verso lo Stato e uno verso la scienza... Si è tenuti ad aiutare, certo, si è qui per questo... massime del genere, però, restano sempre e soltanto teoriche... Fino a che punto è doveroso aiutare?.. Lei è lì, una persona a me sconosciuta, e io per lei sono altrettanto sconosciuto, e la prego di mantenere il silenzio sul fatto che mi ha visto... bene, lei sta zitto, adempie questo dovere... Io le chiedo di parlare con me, perché sto crepando a furia di tacere... e lei è disposto a darmi ascolto... bene... Ma questo è facile... Se però le chiedessi di prendermi e scaraventarmi in mare... ecco che allora la compiacenza, la disponibilità all'aiuto cesserebbe. A un certo punto finisce... là dove inizia la propria esistenza, la propria responsabilità... a un certo punto deve pur finire... a un certo punto quest'obbligo deve cessare... O forse proprio per il medico non è lecito che venga meno? Ha da essere un Cristo Salvatore, uno che aiuta tutti quanti, soltanto perché possiede un diploma scritto in latino?, è davvero tenuto a buttare l'esistenza, a ridurre ad acqua il proprio sangue, se una tizia... un tizio arriva a pretendere da lui che sia nobile, soccorrevole e buono? Sì, a un certo punto il dovere cessa... là dove uno non ce la fa più, proprio in quel punto....»”
― Stefan Zweig, Amok

“Do you know what the expression ‘running amok’ means?” “‘Running amok?’ Yes, I think I do… a kind of intoxication affecting the Malays…” “It’s more than intoxication… it’s madness, a sort of human rabies, an attack of murderous, pointless monomania that bears no comparison with ordinary alcohol poisoning. I’ve studied several cases myself during my time in the East—it’s easy to be very wise and objective about other people—but I was never able to uncover the terrible secret of its origin. It may have something to do with the climate, the sultry, oppressive atmosphere that weighs on the nervous system like a storm until it suddenly breaks… well then, this is how it goes: a Malay, an ordinary, good-natured man, sits drinking his brew, impassive, indifferent, apathetic… just as I was sitting in my room… when suddenly he leaps to his feet, snatches his dagger and runs out into the street, going straight ahead of him, always straight ahead, with no idea of any destination. With his kris he strikes down anything that crosses his path, man or beast, and this murderous frenzy makes him even more deranged. He froths at the mouth as he runs, he howls like a lunatic… but he still runs and runs and runs, he doesn’t look right, he doesn’t look left, he just runs on screaming shrilly, brandishing his bloodstained kris as he forges straight ahead in that dreadful way. The people of the villages know that no power can halt a man running amok, so they shout warnings ahead when they see him coming—‘Amok! Amok!’—and everyone flees… but he runs on without hearing, without seeing, striking down anything he meets… until he is either shot dead like a mad dog or collapses of his own accord, still frothing at the mouth…”
― Stefan Zweig, Amok

“made my way up to the deck. It was deserted. And as I looked above the steam from the funnel and the ghostly gleam of the spars, a magical brightness suddenly met my eyes. The sky was radiant, dark behind the white stars wheeling through it and yet radiant, as if a velvet curtain up there veiled a great light, and the twinkling stars were merely gaps and cracks through which that indescribable brightness shone.”
― Stefan Zweig, Amok

“Bu bir... evet, bir dakika... bu bir... birinin bir katile karşı uyarmak için diğerinin arkasından koşması ve diğerinin de bizzat onu katil sanması, bu yüzden de kendi mahvoluşuna doğru koşmaya devam etmesi gibi bir şet...”
― Stefan Zweig, Amok Koşucusu

“Hayatımda hiçbir zaman, bunu biliyorum, böyle yoğunlaşmış bir enerji hissetmemiştim kendimde, bir daha da asla böyle bir şey hissetmeyeceğim. İnsan her şeyini kaybettiğinde, elinde kalan son şey için umutsuzca savaşır - ve benim elimde kalan son şeyse onun bana bıraktığı mirastı, o sırdı.”
― Stefan Zweig, Amok Koşucusu

“Siz insanlara yabancılaşmışsınız doktor, bu da eninde sonunda bir hastalığa dönüşür.”
― Stefan Zweig, Amok Koşucusu