Obabakoak Quotes

“I think of the memory as being rather like a dam," he said, after a pause for thought. "It irrigates and gives life to our whole spirit. But, like a dam, it needs overflow channels if it's not to burst its banks. Because if it ever does overflow or burst, its waters will destroy everything in its path.”
― Bernardo Atxaga, Obabakoak

“My father had a similar saying. He said that in heaven there's a huge cake reserved solely for married people who've never once regretted getting married. The cake's never been touched.”
― Bernardo Atxaga, Obabakoak

“De todas maneras - continuó -, la pretensión de entresacar los momentos especiales de nuestra vida puede ser un grave error. Es posible que la vida sólo pueda ser juzgada en su totalidad, in extenso, y no a trozos, no tomando un día y quitando otro, no separando los años como las piezas de un rompecabezas para acabar diciendo que tal fue muy bueno y tal muy malo. Y es que todo lo que vive, vive como un río. Sin cortes, sin paradas.”
― Bernardo Atxaga, Obabakoak

“A menudo creemos que las cosas son de por sí grandes o de por sí pequeñas, y no nos damos cuenta de que lo que llamamos tamaño no es sino una relación entre las cosas.”
― Bernardo Atxaga, Obabakoak

“I’ve never quite known what to make of people who speak scornfully of themselves and their lives. But, in general, I feel such harshness is unjustified. I’ve often noticed that the harshest people only soften when it comes to judging the actions of the very life they claim to despise; and that then – feeling, of course, even more despicable – they tend to turn their weapons on the person nearest them rather than on themselves.”
― Bernardo Atxaga, Obabakoak

“Los sufrimientos del amor son como los de las muelas. Intensos, pero nunca graves”
― Bernardo Atxaga, Obabakoak

“حتی در سخت‌ترین موقعیت‌ها هم لحظه‌ای می‌رسد که دست‌کشیدن از مبارزه تبدیل به چیزی مطلوب و لذت‌بخش می‌گردد. مثلاً فردی کشتی‌شکسته در نهایت با دریا آشتی می‌کند، حتی کسی که برای نجات کشتی خون‌ِدل خورده و تمام طول شب، زیر نور ستارگان، در محاصرۀ ماهی‌ها، در تنهایی محض، با امواج در نبرد بوده است. مهم نیست چه کرده یا چقدر به زندگی دلبسته بوده: پایان همیشه شیرین است. او نهایتاً درمی‌یابد که دیگر کاری از دستش برنمی‌آید، اینکه کسی قرار نیست به نجاتش بشتابد، اینکه هیچ ساحلی در دید نیست. و آن‌گاه است که می‌پذیرد، آرام می‌گیرد و، همچون طفلی که فقط می‌خواهد بخوابد، به دریا تن در می‌دهد.”
― Bernardo Atxaga, Obabakoak