Denizler Dört Duvar Quotes

“Ben ne istiyorum? Ne bekliyorum yaşamaktan? Umutlarım var mıydı, neydi onlar, ne zaman tü­kendiler? Yoksa yalnızca dümdüz, önüme çizilen yolu mu izlemiştim yıllar boyu ? Hiçbir şeye direnmeyip benden beklenenleri yaparak, uslu ve uyumlu bir çocuk, çalışkan bir öğrenci, başarılı bir insan olarak görünürde ... Her şey babamın giderken öğütldiği gibi gelişmişti, o bunu hiç bilmese de! İlişkiler kurdum kadınlarla, aşklar yaşadım ya da yaşadığımı sandım hep. Yanılmaların getirdiği hayal kırıklıkları mı umutları tüketiyor ya da yanılma korkusu mu engelliyor umutların yeniden yeşermesini? Nedir beni
bu tükenmişlik duygusuna getiren? Her an yan ba­şımda olmasını isteyeceğim bir kadının eksikliği
mi, 'o kadın' bu kadar önemli mi? Aşklar, yanılmalar ... Kendimi bırakıvermek önce, kapılıp gitmek yeni duyguların büyüsüne. Sonrasını, sonrasında ödenecek bedelleri düşünmeden, hep yaptığım gibi ...
Ansızın ayaklarımın sürçmeye başlaması, tıkanıp
kaldığımı hissetmek. Açmazlar, gelgitler, çözüm
arayışları, bulamayışlar, içe kapanışlar. Geriye kalan
gördüğüm karabasanlar, aynalarda silinen görüntüm, yitip giden sesim ...”
― Ayşe Sarısayın, Denizler Dört Duvar

“-Alo, iyi akşamlar. ........... 'le görüşebilir miyim?
- o gitti.
- Nereye gitti?
- Hiç, sadece gitti. Çok uzaklara. Her şeyi anladığından, bildiğinden gitti. Her şeyin farkına vararak gitti. Gidişin kolay olmadığı, dönüşün imkansız olduğu yere gitti. Anlamsızlığı anladığından gitti. Tarafsızlıktan nefret ettiği için, taraf olmak, tavır almak için gitti. Savunmaktan yorulduğu için,
savunmayı gereksiz bulduğu için gitti. Gittiği yeri
bilerek gitti. Kırgın gitti. Başka çıkar yol bulamadı­
ğından, tek bildiği bu olduğu için gitti. Artık değiştirmek istemediğinden, buna gücü olmadığı için gitti.
Tüm bunları anladığımı bildiği için, hiçbir şey söylemeden gitti. Sessizce gitti. Bir akşam yağmur yağarken gitti. Koşuşturmaktan bıktığı için, yavaşça, acele etmeden, kararlı gitti. Yüzünde bir gülümsemeyle,
her şeyi arkasında bırakarak gitti. Benden başka kimsenin anlamayacağını, anlamaya çalışmayacağını, yargılayacaklarını bilerek gitti. Daha sonra
yürüdü, yürüdü, arkasına bakmadan. Ve yürüdü ta
ki ayaklarının altındaki düzlük bitene kadar. ..
- Peki ama neden?
-......….....………….”
― Ayşe Sarısayın, Denizler Dört Duvar