TsiraPurtseladze’s Reviews > ველურ გულთან ახლოს / ვარსკვლავის დრო > Status Update

ამ ახალგაზრდის საშუალებით განწირული ხმით ვუყვირი ცხოვრებას; ცხოვრებას, რომელიც ასე ძალიან მიყვარს.

სიბნელე? ჩემი ერთი შეყვარებული მახსენდება: გოგო-ქალი იყო… როგორი სიბნელე ჰქონდა სხეულში… არასდროს დამვიწყებია: ადამიანი, ვისთან ერთადაც გძინავს, არ გავიწყდება. მომხდარი ცოცხალ ხორცზე ამოშანთულივით რჩება და ყველა, ვინც დაღს ამჩნევს, შეშინებული გარბის.

ნებისმიერი ბრძოლის ან დასვენების მერე კვიცივით ლამაზი და ძლიერი წამოვდგები.

დაე, მოითხოვონ მისგან სტატიები სპინოზაზე, ოღონდ ვალდებული ნუ იქნება, ურთიერთობა ჰქონდეს და უყურებდეს იმ შეურაცხმყოფლად ადამიანურ ადამიანებს, ერთ მწკრივად რომ მოდიან და უსირცხვილოდ იწონებენ თავს.

რა მსუბუქია და საშინელი ობობას ქსელი, ჩემს ნაკლოვანებებს არ გავექცე, ჩემს ნაკლოვანებებს, მე თქვენ გაღმერთებთ, ჩემი დადებითი თვისებები იმდენად უმნიშვნელოა, სხვა ადამიანებისას ჰგავს, ჩემი ნაკლოვანებები კი, ჩემი უარყოფითი მხარე ლამაზია და უფსკრულივით ჩაზნექილი. ის, რაც არ ვარ, უზარმაზარ ღრმულს დატოვებდა დედამიწაზე.

რა ქნას ამ გზის შესაწყვეტად, დაუშვას მე-სა და ნამდვილ მე-ს შორის დაშორება, რომ სუფთამ და ახალმა მოგვიანებით საკუთარ თავთან უსაფრთხოდ შეხვედრა შეძლოს?

უცებ, მოლოდინით გამოწვეული მთელი ეს გამოფიტვა ტანის ნერვიულ და სწრაფ მოძრაობაში გადადის, უხმო ყვირილში. შემდეგ სიცივეა და ძილი.

დაღლილი ტკივილი გამარტივებულ ცრემლში. თუმცა ეს უკვე პოეზიის სურვილია, ვაღიარებ, ღმერთო. ხელიხელჩაკიდებულებმა დავიძინოთ. სამყარო ბრუნავს და რომელიღაც მხარეში ჩემთვის უცნობი რამეებია. ღმერთსა და იდუმალებაზე დავიძინოთ, ზღვაზე მოტივტივე მშვიდი და მსხვრევადი ნავი, აი, ეს არის ძილი.

ის საკუთარ თავში სრულოფილ ცხოველს გრძნობდა. ამ ცხოველის ერთ დღესაც აშვებაზე ფიქრი ზიზღს გვრიდა. ალბათ ეშინოდა, არაესთეტიკური არ ყოფილიყო. ანდა რაიმე არ გამომჟღავნებულიყო... არა, არა,- იმეორებდა ის - შექმნის შიში არ უნდა მქონდეს.