კლარის ლისპექტორის პირველი ნაწარმოები, „ველურ გულთან ახლოს“ 1943 წელს გამოიცა. შინაგანი მონოლოგებით დაწერილი რომანი იმ დროის ბრაზილიურ ლიტერატურაში რევოლუციური მოვლენა გამოდგა და როგორც მკითხველთა ფართო წრის, ისე კრიტიკოსების აღტაცება დაიმსახურა. წიგნმა ბრაზილიის ლიტერატურის აკადემიის მიერ დაფუძნებული „გრასა არანიას ფონდის“ პრემია მიიღო.
კლარის ლისპექტორი დღემდე რჩება ბრაზილიური ლიტერატურის იდუმალ ფიგურად. თავის ერთადერთ სატელევიზიო ინტერვიუში იგი საკუთარ თავს მწერალს არ უწოდებს: „პროფესიონალი არ ვარ, მხოლოდ მაშინ ვწერ, როცა მინდა. მოყვარული ვარ და მინდა ასეთად დავრჩე… ვფიქრობ, ჩემი გაგება არა გონების, არამედ გრძნობის საქმეა, ან მოქმედებს შენზე, ან არა“.
„სინამდვილეში მსახიობი უფრო ვარ, ჯერ მარტო პუნქტუაციით, ინტონაციით ვჟონგლიორობ, სხვის სუნთქვას ვაიძულებ, ჩემს ტექსტს გამოჰყვეს“, – ამბობს კლარისი პერსონაჟის ენით თავის უკანასკნელ რომანში „ვარსკვლავის დრო“ (1977). როგორც ამ ნაწარმოების შესახებ თავად აღნიშნავდა, „ეს არის გოგოს ისტორია, რომელიც ისეთი ღარიბია, რომ მარტო ჰოთ-დოგს ჭამს. თუმცა ამბავი ამაზე არ არის… ის ფეხქვეშ გათელილ უმანკოებაზეა, უცნობ სიღატაკეზე“.
Clarice Lispector was a Brazilian writer. Acclaimed internationally for her innovative novels and short stories, she was also a journalist. Born to a Jewish family in Podolia in Western Ukraine, she was brought to Brazil as an infant, amidst the disasters engulfing her native land following the First World War.
She grew up in northeastern Brazil, where her mother died when she was nine. The family moved to Rio de Janeiro when she was in her teens. While in law school in Rio she began publishing her first journalistic work and short stories, catapulting to fame at age 23 with the publication of her first novel, 'Near to the Wild Heart' (Perto do Coração Selvagem), written as an interior monologue in a style and language that was considered revolutionary in Brazil.
She left Brazil in 1944, following her marriage to a Brazilian diplomat, and spent the next decade and a half in Europe and the United States. Upon return to Rio de Janeiro in 1959, she began producing her most famous works, including the stories of Family Ties (Laços de Família), the great mystic novel The Passion According to G.H. (A Paixão Segundo G.H.), and the novel many consider to be her masterpiece, Água Viva. Injured in an accident in 1966, she spent the last decade of her life in frequent pain, steadily writing and publishing novels and stories until her premature death in 1977.
She has been the subject of numerous books and references to her, and her works are common in Brazilian literature and music. Several of her works have been turned into films, one being 'Hour of the Star' and she was the subject of a recent biography, Why This World, by Benjamin Moser.
“ვარსკვლავის გულთან ახლოს” წავიკითხე და აღარც გამჩენია მეორე ტექსტის წაკითხვის სურვილი. დესტრუქციისკენ მიმართული ახალგაზრდა გოგოს ბოდვებია მარტივად სათქმელი და რთული წინადადებებით გადმოცემული. არ ვიცი ეს თარგმანის ბრალია თუ ორიგინალშიც ეგრეა, მაგრამ ერთი აბზაციდან აზრის გამოტანაზე რომ სამჯერ გადაკითხვა გჭირდება, სიამოვნებაზე მეტად ტანჯვა უფროა.
რანაირი ლავსთორია?!
ნგრევასა და სიკვდილზე ორიენტირებული წიგნი წელს ჰორას მაკკოის “ქანცგაწყვეტილ ცხენებს ხომ ხოცავენ?” მეყოფა.
წერის ასეთი სტილი ცოტა მტანჯველია ჩემთვის და დიდი ძალისხმევა დამჭირდა ამ წიგნის დასამთავრებლად.
პირველი წიგნის პერსონაჟი ისეთი ტიპია უბედურად ყოფნისთვის რომ იბადებიან, რასაც სხვა ადამიანები შეცდომაში შეყავს და აფიქრებინებს რომ საინტერესო ადამიანთან აქვთ საქმე, მაგრამ საბოლოოდ ხელში ეგოისტი და ირგვლივ ყველას გამაუბედურებელი ადამიანი რჩებათ, თან ძალიან უინტერესო.
მეორე წიგნის მთავარი პერსონაჟი მსხვერპლად არის დაბადებული და მსხვერპლადაც დაასრულებს.
ამ ორივე ტიპს უნდა მოერიდო ცხოვრებაში, თუ გინდა რომ მშვიდად იყო.
აქვე დავსძენ, რომ საკუთარი სქესის ასეთი მძაფრი აღქმა (ქალურობა და მამაკაცურობა და შენი მთელი პიროვნების საწინააღმდეგო სქესის ადამიანის საშუალებით განსაზღვრა) ცოტა რთული გასაგებია ჩემთვის და პერსონაჟებიც რომლებიც ასე ძლიერად არიან ამაზე დამოკიდებულები ძალიან მოსაწყენები არიან.
ანუუუ ვერ გავიგე რახდება ამ წიგნში ცოტა არ იყოს დროის ხარჯვაა მაგრამ ჯოანას ისტორია საინტერესოა. ოტავიოც არ ჩანს ცუდი პერსონა მაგრამ წიგნი ძალიან უაზროდ არის თარგმნილი. სულ გვერდის ნიშნისკენ ვიყურებოდი რადგან ძალიან უინტერესოა...
ძალიან მერთულა წასაკითხად, უკვე ორი წელია ვცდილობ დაწყებას და როგორც იქნა ბოლომდე მივიყვანე. ცოტა არაბუნებრივი ენითაც არის ნათარგმნი. “ველურ გულთან ახლოს” ⭐️⭐️ “ვარსკვლავის დრო” ⭐️⭐️⭐️
ეს ქალი დიდებულად წერს. ქალი კი არა - გოგო! 23 წლისამ დაწერო "ველურ გულთან ახლოს"? ასე ფიქრს უფქიზესი გონება და მინიმუმ მრავალი ათეული წელი სიცოცხლე სჭირდება. ასე დანახვა მარტო ბრმას შეუძლია.