Mrm. Gh’s Reviews > دیوان صائب تبریزی > Status Update

به نور دل توان از ظلمت هستی برون آمد
علاجی نیست جز بیداری این خواب مشوش را

اگر روشن‌دلی، راه از تو چندان نیست تا گردون
که چون شبنم سفر آسان بود جان‌های بی‌غش را

ز چهره‌ی عرق‌آلود یار در عجبم
که کرده است چه‌سان جمع آب و آتش را؟

نخواهد آتش از همسایه هرکس جوهری دارد
چنار از سینه‌ی خود می‌کند ایجاد آتش را

نیست درمان مردم کج‌بحث را جز خامشی
ماهی لب‌بسته خون در دل کند قلاب را

کلید قفل تو در اندرون خانه‌ی توست
به زور همت خود از جبین گره بگشا

در غم‌آباد فلک رخنه‌ی آزادی نیست
چشم تا کار کند حلقه‌ی دام است اینجا

از سفر کردن ظاهر، نشود کار تمام
هرکه در خویش سفر کرد تمام است اینجا

در اقلیم مدارا ضعف بر قوت بود غالب
به مویی می‌توان کوه گرانی را کشید آنجا