Status Updates From دیوان صائب تبریزی

دل صد پاره به شیرازه نمی گردد جمع
رشته بیهوده بر این دسته گل پیچیده است

عالمي سرگشته اند و هيچ كس گمراه نيست

سیل از خانه به دوشان چه تواند بردن؟

تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفت
اشک گرم از دیده خورشید غلطیدن گرفت

و مي نويسم: خورشيد جان ! خورشيد جان امان از اين بی تو گذشتن ها … عاشقي خوب است .زندگی، حلال ِآنان كه عاشقند.(صالح اعلای عزیز)

خلوت فکر ،پری خانه خاموشان است
گفتگو ابجد طفلانه خاموشان است
بادپیمای سخن خاک ندارد در دست
گنج در گوشه ویرانه خاموشان است

مي برم چون نام آغوش از كنارم مي رَمي
اين قبا چسبان به شمشاد خرامان تو نيست

دلم به پاکی دامان غنچه می لرزد
که بلبلان همه مستند و باغبان تنها

تا هست پاي رفتني آزاد كن مرا

از دورباش سینه گرم ایستاده است
فانوس وار از تن من پیرهن جدا
گر پی برد به چاشنی آن دهن نفس
مشکل به حرف و صوت شود زان دهن جدا

من که باشم که نسازند فراموش مرا؟

چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را
کنم شیرازه اوراق دل، موی میانش را

گرچه ويرانيم اما دلنشين افتاده ايم
سيل نتواند گذشتن از خراب آباد ما

تن به هجران‌دادن و از دور دیدن خوشترست
من‌ که از خود میروم چون در کنار آید مرا

ما به زور می ، درین میخانه از خود می رویم
می شود سیلاب، گاهی پای رفتن سنگ را

از من اي آرام جان ،احوال صائب را مپرس
خاطر آسوده داري، چه آزارم تو را؟

به نور دل توان از ظلمت هستی برون آمد
علاجی نیست جز بیداری این خواب مشوش را

اگر روشن‌دلی، راه از تو چندان نیست تا گردون
که چون شبنم سفر آسان بود جان‌های بی‌غش را

ز چهره‌ی عرق‌آلود یار در عجبم
که کرده است چه‌سان جمع آب و آتش را؟

نخواهد آتش از همسایه هرکس جوهری دارد
چنار از سینه‌ی خود می‌کند ایجاد آتش را

نیست درمان مردم کج‌بحث را جز خامشی
ماهی لب‌بسته خون در دل کند قلاب را

کدام نوش که در وی نهفته نیشی نیست؟
نفاق، بیشتر از دوستان شود پیدا

کلید قفل تو در اندرون خانه‌ی توست
به زور همت خود از جبین گره بگشا

در غم‌آباد فلک رخنه‌ی آزادی نیست
چشم تا کار کند حلقه‌ی دام است اینجا

از سفر کردن ظاهر، نشود کار تمام
هرکه در خویش سفر کرد تمام است اینجا

در اقلیم مدارا ضعف بر قوت بود غالب
به مویی می‌توان کوه گرانی را کشید آنجا