Aroosha Dehghan’s Reviews > شاهنامه: جلد ۱، از آغاز تا پایان داستان فرود سیاوخش > Status Update

خور از آزمایش نیابد جواز
نشیب آیدش چون شود بر فراز

《نژاد و بزرگی و تخت و کلاه / چو شد گِرد، از این بیش چیزی مخواه!》

کیخسرو پس از این که چندتا فحش آبدار به طوس میده و حسابی سرزنش و خوارش می‌کنه، میگه:
《برو، جاودان خانه زندان توست / همان گوهرِ بد نگهبان توست!》

حقت بود طوس بی‌ادب😒 خجالت نمی‌کشه فَرود رو می‌کشه. آخه آدم پسر سیاوش رو می‌کشه؟
پسر سیاوش رو باید بذاری جلوت قربونش بری.

طوس زده جوان مردم رو به کشتن داده بعد اومده بالای سرش پرو پرو روضه هم می‌خوانه😒
《که"تندی نه کارِ سپهبَد بُوَد / سپهبد که تندی کند بَد بُوَد!
جُوانی برینسان ز تخمِ کَیان / بدین فرّ و این بزر و یال و میان،
بدادی به تندی و تیزی به باد / زَرَسپ آن سپهدارِ نوذرنِژاد
ز تندی گرفتار شد ریونیز / نماند از بدِ بخت مانیده چیز!"》

جا داره بگم زهر مار!🤬

ایران در دژ گشودند و چپاول کردند. بهرام اشک‌ریزان به بالین فرود رفت و گفت:
《بدایرانیان گفت ک"ین از پدر/همان خوارتر مرد و هم زارتر
کشنده‌سیاوُخش چاکَر نبود/به بالینش‌بر کُشته مادر نبود
بکَردارِ نَی دز برافروخته/همان خان و مان کنده و سوخته"

ادامه‌ش رو تو ریویوی بعدی میذارم.
*این بهرام نخستین کسیه که با فَرود حرف زد و زیر بار دستور طوس برای دست بسته به نزد او بردنِ پسر سیاوش نرفت و مخالف جنگی بود که طوس به راه انداخت.

فرود به دست بیژن کشته شد و حالِ دژ او چنین بود:

《پرستندگان بر سرِ دز شدند / همه خویشتن بر زمین برزدند
جریره یَکی آتشی برفُروخت / همه گنج‌ها را بدآتش بسوخت
یکی تیغ بگرفت از آن پس به دست / درِ خانه‌ی تازی‌اسپان ببست
شَکمشان بدّرید و ببرید پَی / همی ریخت از روی او خون و خَوی
بیامد به بالینِ فرخ‌فَرود / برِ جامه‌ی او یَکی دَشنه بود
دو رخ را به رویِ پُسر برنِهاد / شَکم بردرید، از برش جان بداد》

پی‌نوشت: جریره مادر فَروده

فَرود می‌گوید:
《به روزِ جُوانی پدر کُشته شد / مرا روز چون روز او گشته شد
به دست گُروی آمد او را زمان / سوی جات من بیژن آمد دمان
بکوشم، نمیرم مگر غُرم‌وار / نخواهم از ایرانیان زینهار》

پس از داستان سیاوخش، دردناک‌ترین داستان شاهنامه، داستان فَروده.
قشنگ جا داره بشینی پاش و خون گریه کنی برای این پسر.😭🥺

فردوسی انقدر قشنگ میگه صبح شد و چنان براومدن خورشید رو وصف می‌کنه که دلم می‌خواد گریبان بدرم و نعره‌زنان سر به بیابان بذارم
《چو خورشید تیغ از میان برکَشید / شبِ تیره را گشت سر ناپدید، 》

گیو به کی‌خسرو میگه:
《اگر من شوم کشته، دیگر بُوَد / سرِ تاجور باشد، افسر بُوَد!
اگر تو شوی- دور از ایدر!- تباه / نبینم کسی از درِ تاج و گاه》