Status Updates From شاهنامه: جلد ۱، از آغاز تا ...

این داستان فَرودِ سیاوش عجب تراژدیِ سوءتفاهمِ دهشتناکی بود! چقدر پایان دارکی داشت، خیلی دارک و تلخ :/
بخاطر تاکیدهای مکرر امیر خادم انتظار دا‌شتم داستان تلخی باشه، ولی نه انقدر.


در آخر، باااااورم نمی‌شه یه جلد شاهنامه رو خوندم 😭😭😭
تونستم!
نمردیم و اندکی با فردوسی‌خان دمخور شدیم.

خرد تیره و مرد روشن روان؟
نباشدهمی شادمان یکزمان
کسی کو خرد را ندارد ز پیش
دلش گردد از کرده‌ی خویش ریش

بگفت این و بهرامِ یل جان بداد
جهان را چنین ست ساز و نهاد
عنان بزرگی هر آنکس که جست
نخستین بباید به خون دست شست

بدو گفت کیخسرو “ اینست و بس
پناهم به یزدانِ فریاد رس!”

سیاوش:

ز گیتی بر آید سراسر خروش
زمانه ز کیخسرو آید به جوش
به کینم از امروز تا رستخیز
نبینی جز از گرز و شمشیر تیز

سه چیز هست بر تو که اندر جهان/ کسی را نباشد ز تخم مهان
یکی آنکه از تخمه ی کیقباد/ همی از تو گیرند گویی نژاد
…
سه دیگر که گویی که از چهر تو/ ببارد همی بر زمین مهر تو!

به نیروی یزدانِ نیکی دِهِش
ازین کوهِ آتش بیایم رَهِش!
چو بخشایشِ پاک یزدان بود
دمِ آتش و آب یکسان بود!

دریغ است ایران که ویران شود
کنام پلنگان و شیران شود
همه جای جنگی سواران بُدی
نشستنگهِ شهریاران بُدی!
کنون جای سختی و جای بلاست
نشستنگهِ تیزچنگ اژدهاست!

همه در پناه جهاندار بید!
خردمند بید و بی آزار بید!

درختی که پروردی آمد به بار
ببینی برش را کنون در کنار
گرش بار خارست، خود کشته ای!
و گر پرنیان ست، خود رشته ای!

یکی پند گویم تو را من درست:
دل از مهرِ گیتی ببایدْت شست!

جهانا! چه بدمهر و بدگهری که خود پرورانی و خود بشکری!
چنینیم یک سر کِه و مِه همه تو خواهی شبان باش، خواهی رمه!

کی‌خسرو یه‌جوری توپید به طوس که جیگرم حال اومد:
تورا جایگه نیست در شارستان
رَزه ( قفل ) باید و بند و بیمارستان

می‌گه تو نباید اصلا تو قصر باشی و جایگاه اصلیت تو بیمارستانه..

نژاد منوچهر و ریش سپید
تورا داد بر زندگانی امید
و گرنی بفرمودمی تا سرت
بداندیش کردی به دور از برت

داره می‌گه حیف که از نسل منوچهری و ریش و پشمی سفید کردی، وگرنه می‌دادم سرتو ببرن..

هرچی تراژدی تا حالا خوندین، بذارین کنار و برین فَرود سیاوخش رو بخونین تا درد منو بفهمین. همه‌اشم زیر سر طوس گوربگوری بود. مرتیکهٔ پفیوز!
یه جوری منو بهم ریخت که اصلا عجیب.

چنین‌ست هرچند مانیم دیر
نه پیلِ سرافراز ماند، نه شیر
سرانجام خاک‌ست بالین اوی
دریغ آن دل و رای و آیین اوی!

خدارو شکر بالاخره رسیدیم به دوران کی‌خسرو و قرار نیست از تباه‌کاریای کی‌کاووس دیگه حرص بخوریم.
طوس!! آدم باش بشین سر جات که حواسم بهت هست...