کیه!؟’s Reviews > فتح خون > Status Update

بسم الله...

هیچ پرسیده ای که عالم شهادت بر چه شهادت می دهد که نامی اینچنین بر او نهاده اند؟

بسم الله...
نخستین نمازی که آدم ابوالبشر گزارد به وقت زوال بود و آخرین نمازی که وارث آدم گزارد، نیز... و از آن نماز تا این نماز، هزارها سال گذشته بود و در این هزارها، چه ها که بر انسان نرفته بود.

بسم الله...

حیات قلب در گریه است و آن «قتیل العبرات» کشته شد تا ما بگرییم...

ای دل، نیک بنگر که زبان رمز، چه رازی را با تو بازگوید: کل ارض کربلا و کل یوم عاشورا. یعنی اگرچه قبله در کعبه است، اما فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللهِ.

یعنی هر جا که پیکر صد پارۀ تو بر زمین افتد، آنجا کربلاست؛ نه به اعتبار لفظ و استعاره، که در حقیقت. و هرگاه که علم قیام تو بلند شود عاشوراست؛ باز هم نه به اعتبار لفظ و استعاره. و اگر آن قافله را قافلۀ عشق خواندیم در سفر تاریخ، یعنی همین.

مگر سر امام عشق را بر نیزه ندیده ای و مگر بوی خون را نمی شنوی؟ کار از کار گذشته است. قرن هاست که کار از کار گذشته است...

اما ای دل، نیک بنگر که زبان رمز، چه رازی را با تو باز می گوید...

ای دل! تو چه می کنی؟ می مانی یا می روی؟ داد از آن اختیار که تو را از حسین جدا کند! این چه اختیاری است که برای روی آوردن بدان باید پشت به ارادۀ حق نهاد؟ ای دل! نیک بنگر تا قلادۀ دنیا را بر گردنشان ببینی و سررشتۀ قلاده را، که در دست شیطان است. آنان می انگارند که این راه را به اختیار خویش می روند، غافل که شیطان، اصحاب دنیا را با همان غرایزی که در نفس خویش دارند می فریبد.

روز بعثت به شام هزار ماهۀ سلطنت بنی امیه پایان میگرفت و غشوۀ تاریک شب، پهنه ای بود تا نور اختران امامت را ظاهر کند، و این است رسم جهان: روز به شب می رسد و شب به روز. آه از سرخی شفقی که روز را به شب می رساند!

آه از سرخی شفقی که روز را به شب می رساند و آه از دهر آنگاه که بر مراد سفلگان می چرخد!