کیه!؟ > Recent Status Updates

بسم الله...
چند شبی است کنار آق‌اویلر در چادر سیاهش می‌نشینم، با مارال و ملان و ساچلی در دشت‌ها می‌تازم، با آت‌میش در خیال باغداگل عاشقی می‌کنم، در کنار بایاق رسم رفاقت می‌آموزم، در شب صحرا ترانه‌های گالان اوجا را زمزمه می‌کنم و در انتظار آمدن آلنی هستم... من، هر شب با «آتش بدون دود» بزرگتر شده‌ام و در درونم چیزی وسیع‌تر شده است؛ این چیزی نیست جز معجزۀ کلمات در دستان «نادر ابراهیمی» و من به معجزۀ کلمات ایمان دارم...

تامام!

بریم برای نوشتن یک ریویوی جانانه! خانوم رضایی! کمربندت رو محکم ببند :)ا

21/1/401

تامام!

بریم برای نوشتن یک ریویوی جانانه! خانوم رضایی! کمربندت رو محکم ببند :)ا

21/1/401

می دانید؟! دلم برای "سرهنگ" بیشتر از "فروغ اختر" سوخت! برای فروغ اختر، همیشه فرصت رفتن هست اما جناب سرهنگ چه؟

بسم الله

تا اینجا سه داستان اول رو خوندم و اعتراف میکنم از انتظارم فراتر بود!ا
دروغ چرا؟! اولین بار که کتاب را باز کردم رفتم و فهرستش را نگاه کردم و یکی از داستان های وسط کتاب را خواندم، نثرش و شیوه ی چیدن کلمات کنار یکدیگر برایم جالب بود اما درونمایه ی داستان چنگی به دلم نزد! این بود که برای خواندنش عجله ای نکردم! اما حالا که از اولین داستان شروع کردم و تا داستان چهارم پیش رفتم، نظرم تغییر کرد.ا

16/1/401

نسخه الکترونیک طاقچه 1853 صفحه دارد.

کتاب را در کتابخانه طاقچه ام دارم و شماره صفحات کتاب الکترونیک با نسخه چاپی هماهنگ نیست؛ بنابراین فرآیند بروزرسانی صفحات کتاب اینجا همخوانی ندارد! نسخه الکترونیک 696 صفحه دارد... همین!

یک ماه پس از آزادی پدرم و در کمال بی رحمی چند روز پس از اینکه منع سفر لیبیایی ها به خارج لغو شد -و مرا از فکر دیدار مجددشان هم شادمان کرد و هم دستپاچه - پدر مرد.ا
*
*
*
می دانید؟ به اینجای داستان که رسیدم، چشم هایم را بستم و صدای افتادن اشک روی بالشم را که در سکوت نیمه شبِ خانه، بلندتر از همیشه بود شنیدم... گاهی فکر می کنم بدبختی ته ندارد!ا

از غیابی در رنجم، غیابی همیشه حاضر، مثل یتیمی که هیچ نمی داند از فقدانی که در آن هیچ نقشی نداشته، چه چیزی از دست داده یا به دست آورده است.

مامان گفته بود: «غم و غصه جای خالی را دوست دارد؛ تنها چیزی که می خواهد انعکاس صدای خودش است.»

بسم الله...

هیچ پرسیده ای که عالم شهادت بر چه شهادت می دهد که نامی اینچنین بر او نهاده اند؟

بسم الله...
نخستین نمازی که آدم ابوالبشر گزارد به وقت زوال بود و آخرین نمازی که وارث آدم گزارد، نیز... و از آن نماز تا این نماز، هزارها سال گذشته بود و در این هزارها، چه ها که بر انسان نرفته بود.

بسم الله
تمام بایدها و شایدها و خواهدها توی آفتاب لمیده بودند و درباره کارهایی که باید بکنند و شاید بکنند و می خواهند بکنند سخن سرایی کنند.
اما به محض اینکه سر و کله یک "کردم" پیدا شد، تمام آن بایدها و شایدها و خواهدها پا به فرار گذاشتند و هفت سوراخ قایم شدند.

بسم الله...

حیات قلب در گریه است و آن «قتیل العبرات» کشته شد تا ما بگرییم...

ای دل، نیک بنگر که زبان رمز، چه رازی را با تو بازگوید: کل ارض کربلا و کل یوم عاشورا. یعنی اگرچه قبله در کعبه است، اما فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللهِ.

یعنی هر جا که پیکر صد پارۀ تو بر زمین افتد، آنجا کربلاست؛ نه به اعتبار لفظ و استعاره، که در حقیقت. و هرگاه که علم قیام تو بلند شود عاشوراست؛ باز هم نه به اعتبار لفظ و استعاره. و اگر آن قافله را قافلۀ عشق خواندیم در سفر تاریخ، یعنی همین.

مگر سر امام عشق را بر نیزه ندیده ای و مگر بوی خون را نمی شنوی؟ کار از کار گذشته است. قرن هاست که کار از کار گذشته است...

اما ای دل، نیک بنگر که زبان رمز، چه رازی را با تو باز می گوید...

راوی: مگر می شود آفتاب عالم تاب را ندید!

سروش: آنکه پشت به آفتاب ایستاده است، جز سایۀ خود را نمی بیند! لشکریان عمر سعد در رکاب راهنمای گمراهشان، پشت به آفتاب صدای حسین (ع) تاختند و جز سایۀ «خود» که سایۀ شیطان است، ندیدند!

عقل ریشه در «خود» دارد و فاصله از «خدا» تا «خود» این جدار شفافی که از فرط شفافیت به چشم نمی آید، میان حباب و اقیانوس، این چنین دیوار می کشد! اگر حباب از هوای درون، تهی شود و این دیوار شفاف را فرو ریزد، بی درنگ، اقیانوس خواهد شد!
*
*
کاروان حسینیان به کربلا رسیده است. وقت آن است که ما نیز حباب وار، سر بریده خویش از نشاط این تماشا چون کلاه به هوا دراندازیم و غمگنانه سکوت کنیم. سکوت، که سفیر ناگفته هاست!ا

بسم الله...
حماسه، دم و بازدم تاریخ بشری است. بی حماسه، تاریخ می میرد و حماسه کربلا دم و بازدم عمیقی است که نوباوه اسلام را از گزند اختناق، مصون داشت و یادکرد این حماسه در هر روز و در هر سال، ادامه نفس عمیقی است که تعلق به سینه های آینه وار پیروان حق و حقیقت دارد. دوستی حق، مرز نمی شناسد، زیرا حق از شناسنامه و اوراق هویت، بی نیاز است.

ای دل! تو چه می کنی؟ می مانی یا می روی؟ داد از آن اختیار که تو را از حسین جدا کند! این چه اختیاری است که برای روی آوردن بدان باید پشت به ارادۀ حق نهاد؟ ای دل! نیک بنگر تا قلادۀ دنیا را بر گردنشان ببینی و سررشتۀ قلاده را، که در دست شیطان است. آنان می انگارند که این راه را به اختیار خویش می روند، غافل که شیطان، اصحاب دنیا را با همان غرایزی که در نفس خویش دارند می فریبد.

جاهلیت ریشه در دوران دارد و اگر آن مشرک بت پرست که در درون آدمی است ایمان نیاورد، چه سود که برزبان لا اله الا الله براند؟
*
*
*
...و سر آنکه دهر بر مراد سفلگان میچرخد این است که دنیا وارونۀ آخرت است

روز بعثت به شام هزار ماهۀ سلطنت بنی امیه پایان میگرفت و غشوۀ تاریک شب، پهنه ای بود تا نور اختران امامت را ظاهر کند، و این است رسم جهان: روز به شب می رسد و شب به روز. آه از سرخی شفقی که روز را به شب می رساند!

آه از سرخی شفقی که روز را به شب می رساند و آه از دهر آنگاه که بر مراد سفلگان می چرخد!

بعد با لحنی فیلسوفانه، چنین نتیجه گیری کرد: «هر کسی هر جا هست لذتش را در آنجا می یابد.»

«و من بیشتر تحت تأثیر رفتار عجیب و تنهایی باور نکردنی ای که در چشمانش خوانده می شد قرار گرفتم تا زیبایی اش.»

و بالاخره بعد از خواندن 450 صفحه، "مرشد" وارد شد!ا

مرد نقاب دار با قیافه ای به فکر فرورفته جواب داد: «خب... با این آدم ها آنگونه که هستند باید رفتار کرد... آنها عاشق پول هستند و همیشه هم وضع به همین قرار بوده است. بشریت پول را دوست دارد، چه کاغذی باشد، چه پوست بز، چه از برنز، چه از طلا. آنها البته بازیگوش و بی فکر هستند... ولی خب... گاهی بخشندگی به دلشان راه می یابد... میشوند آدم هایی ساده و معمولی... مثل آدم های پیش از تاریخ که با مسئلۀ مسکن به فساد نگراییده بود...»