Majid’s Reviews > ملک گرسنه: تقویم شمس تبریزی > Status Update

من هیچ‌گاه با زمان سروکار نداشتم. نفس‌نفس می‌زنم، آزمندم، و او را می‌ترسانم. زمان ترتیب فصل‌ها، نظام روزها و شب‌ها، مهاجرت پرندگان، چرخش جزرومد را می‌طلبد. من با لحظه پیش می‌روم، با دم

ا«ساختن در سوختن است... عمارت در خرابی است!... خرابش کردم که عمارت در خرابی است!» مقالات، ۳۰۹ __ سوختمش که ساختن در سوختن است. کهنگی به سر رسیده بود. و همه‌چیز خبر از انسانی تازه، شعری نو، شاعری پاینده همچو سرو می‌داد

ا«بعضی را گشایش بود در رفتن، بعضی را گشایش بود در آمدن. هشدار و نیکو بین که این گشایش تو در رفتن است یا در آمدن؟» مقالات، ۱۳۸

سوختم، طاقت این رنج ندارم. حضرت می‌فرماید: «من تو را جهت همین می‌دارم.» می‌گویم: «یا رب... از این بنده چه خواهی؟» فرمود: «همین که می‌سوزی. همان حدیث شکستن جوهر است که معشوق گفت: جهت آن که تو بگویی چرا شکستی؟... تا ابرِ غم تو برنیاید، دریای رحم نمی‌جوشد.» مقالات، ۶۲۴

هر روز، در کاروان‌سرای محقری در راه حلب، با تاسف و فغان و نیاز از خود می‌پرسیدم چرا یارانش را رسوا نکرده بودم، چرا نخستین نفاق‌ها را مسکوت گذاشته بودم. از خواب برمی‌خاستم
اگر به او می‌گفتم، من آزاد می‌شدم و او آگاه. اکنون می‌دانم__اما به چه قیمت؟__که با دوست باید سخن گفت، و از خود نپرسید: چگونه گویم. باید گفت. او می‌فهمد

ا«عرصه‌ی سخن سخت فراخ است، که معنی تنگ می‌آید در فراخنای عرصه‌ی او، و باز معنایی است ورای عرصه‌ی این معنی، که تنگ می‌آرد فراخنای عبارت را، فرومی‌کشدش، درمی‌کشدش، حرفش را، و صوتش را، که هیچ عبارت نمی‌ماند.»ا

روزی فقیهی حسود راه مسجد بر من بست و پرسید: «شراب حلال است یا حرام؟» گفتم: «تا که خورد؟ چه، اگر مشکی شراب را در دریا ریزند متغیر نشود و او را مکدر نگرداند و از آن آب وضو ساختن و خوردن جایز باشد. اما حوضک کوچک را قطره‌ی شراب بی‌گمان که نجس کند.» او را پس زدم و گفتم: «اگر من نوشم او را همه چیزها مباح است که حکم دریا دارم، و اگر چون تو غَر خواهری کند نان جوینت هم حرام است.» مناقب‌العارفین، ۲، ۶۴۰

ا«طاعت و عمل رسول استغراق بود در خود، که عمل عملِِ دل است و خدمت خدمتِ دل است و بندگی بندگیِ دل است. اما چون دانست که هرکس را به آن عملِ حقیقی راه نباشد، ایشان را این پنج نماز و سی روز روزه و مناسک حج فرمود تا محروم نباشند... و باشد که به آن استغراق نیز بویی برند.» مقالات، ۶۱۲

گفتمش تو این عارفی که بر حال همه مطلع است. «هر سخن که می‌شنود می‌خندد، می‌داند که در کدام مقام است آنکس، و مقامات هریک را می‌بیند، و شکر می‌کند که خدا او را بدان مقام گرفتار نکرده است، از آن گذرانیده است.» پرسید و تو؟ گفتم: «من آن دیگری که بر این عارف مطلع است، او را می‌بیند، و او را جز خدا کسی دیگر نبیند.»ا

قبل از وداع گفتم: «اگر شما با من نتوانید همراهی کردن، من لاابالی‌ام. نه از فراق مولانا مرا رنج، نه از وصال او مرا خوشی! خوشیِ من از نهادِ من، رنجِ من هم از نهادِ من.»ا