baQer (BFZ)’s Reviews > کمونیسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیم > Status Update

سیستمی که فقط برای نگه داشتن کمونیست ها در راس قدرت ساخته شده و هر حرکت خودانگیخته‌ای ( فرقی نمی کند که در حمایت از صلح باشد، یا محیط‌زیست، یا فقط در طلبِ شغل) را تهدیدی برای حکومت تلقی می کند؛ و به خوبی از پس خاتمه دادن به هر نوع اعتراضی بر می آید. معترضان را اوباش قلمداد می‌کند و به مجازاتی در خور همان اوباش می رساند

حکومت می توانست نسل های قدیمی‌تر را که پیش از جنگ یا درست بعد از آن به دنیا آمده بودند هر طور بخواهد بچرخاند. این نسلِ جدید بود که دشمنِ حکومت شد. خیلی ساده، آن‌ها حاضر نبودند بپذیرند استانداردهای زندگی شان به اسم ایدئولوژی که به آن اعتقادی نداشتند روز به روز پایین و پایین تر برود

چون تنها زمانی که هیچ گونه حریم شخصی وجود نداشته باشد است که سلطه‌ی مطلق و بی چون و چرا می‌تواند برقرار شود

اما هرقدر زودتر گذشته را فراموش کنیم، بیشتر باید نگران آینده باشیم

در جامعه‌ایی که حکومتش توتالیتر است، آدم ناچار است با قدرت ارتباط مستقیم داشته باشد؛ راه گریزی وجود ندارد. به همین دلیل سیاست هرگز انتزاعی نمی‌شود. به صورت نیرویی خشن، بی‌رحم و آشکار باقی می‌ماند که تمام چند و چون زندگی ما را تعیین می‌کند

آنچه سیستم به ما القا کرده بود، دقیقا همان سکون و بی حرکتی بود، این بی آیندگی، بی رؤیایی، ناتوانی از تصور زندگی به شکلی دیگر.
تقریباً امکان نداشت بتوانی به خود دلگرمی بدهی که این دورانی گذراست، خواهد گذشت، باید بگذرد. برعکس، یاد گرفته بودیم فکر کنیم هر کاری هم که بکنیم،وضع همیشه همان جور می ماند. نمی توانیم تغییرش بدهیم

اگر در اروپای شرقی بزرگ شده باشید در همان اوایل جوانی یاد می گیرید که سیاست مفهومی انتزاعی نیست، بلکه نیروی است عظیم که بر زندگی روزمره‌ی مردم تاثیری تعیین‌کننده می گذارد


میشه به جای اروپای شرقی گفت خاورمیانه یا کشورهای جهان سوم یا ایران