Lina’s Reviews > Çoğu İnsan İyidir: Yeni Bir İnsanlık Tarihi > Status Update

Sorensen'in düşünüp ortaya koyduğu içinde hurdalar ve döküntülerin bulunduğu "çirkin" oyun parkında özgürce oynayan çocukların fiziksel ve zihinsel gelişimi, yaratıcılıkları, tehlikelere dikkat ederek başa çıkmaları hayranlık verici bir uygulama.

Agora okullarındaki sınıfsız, sınavsız, ödevsiz, öğretmensiz, özgür öğrencilerin oyun oynayarak koçlarının yönlendirmesiyle farklı alanlardaki yeteneklerini çalıştırmaları da öyle. "Fakat her türlü radikal yeniliğin eski sistemle çatışması kaçınılmazdır." diyor yazar. Geleceğin farklı bir toplumuna hazırlanan bu gençler devletin yıl sonundaki standart bitirme sınavlarına katılmak ve geçerli notlar almak zorunda bırakılıyor ve başarısız olma durumunda devlet okula yardımını kesitiğinden Agora benzeri yenilikçi girişimlerin yıllardır önü kesiliyormuş. O halde değişimi- eğitimle tabandan çocuklarla- başlatmak da bir yerden sonra sistemin duvarlarına çarpacaksa ne yapılabilir?

Çivili paslı oyun parklarını yakın zamanda yazışmıştık. İnşaat kumlarıyla gündeme gelmişti. Bu kumlar çocuklar için eğlencedir hatırlarsan. Hatta sen kuma atlayarak eğlenirdik demiştin.
Evet dünyada iyi şeyler de oluyor, bizde de zamanında oldu oluyor olacaktır da. Sistem gölge etmese güzellikler yerleşik hale gelecek ama dediğin gibi sistem arıza yapıyor.
Sistemi anlamak lazım; güzel işler sistemin çıkarlarına ters, öyle ki güzellikler çoğaldığında sistem çöker biter. Anlayışla karşılamak lazım.
Sistemin sorun çıkarmasını istemiyorsak güzellikleri kontrol alanının dışında yapmalıyız. Mesela finanse etmek, subvanse etmek, sponsör olmak gibi para ilişkileri işi bozar.
Sistemin kontrol alanlarından çıkacaksın.

Yazarın gelecek için sunduğu alternatif uygulamaların bir yerden sonra sisteme tosluyor deyip ortada bırakmasına sinir oluyorum. Lafı insan doğasından başlatıp farklı güzergahlarda dolaştırdıktan sonra tekrar aynı mevzuya dönmesi kabak tadı verdi. Feyzi hocam sizin çözüm önerileriniz daha doyurucu, kitapta ha bire soru var.

Okullardan bahsedilen bölümde içim cız etti. Oğlum bu sene bire gidiyor. Okulu çok seviyor çünkü arkadaşlarıyla çok oynuyor eğleniyor. Ama bize dersler uzun tenefüsler kısa diye dert yanıyor. Sırf bu yüzden öğlen okulda kalıp oynamak istiyor. Oyun o kadar önemli ki onun için... Ama biz bu çocukları dört duvara kapatıyoruz. Keşke kitaptaki gibi bir okul olsaydı burada.

Cem hocam ben kitabın izleğini kaybettim bir süredir. Öteki yanak konusuna geldim ama buraya nasıl geldim tam anlamadım :) Kötü anlamda söylemiyorum ama belki de bana çok sürükleyici geldi.

Cem teşekkür ederim!

Ramazan adamıma selam söyle. Onun için üzülüyorum!
Bir çocuk okulu iplemeyip oyun istiyorsa oyun kovalıyorsa zekasından değil zeka düzeyinin fazlalığındandır.
Dolayısıyla adamıma yanlış yapan kişi, kurum, kuruluş, devlet har neyse karşısında benim küfürlerini bulur. O kadar! Bitti!

Oğlum da bu yıl ilkokula başladı Ramazan hocam, istekleri aynı:) Neyse ki çevremizde yaşıtları ve oyun alanları var da okuldan gelince birlikte oynuyorlar.

Yanlış anlama olmasın, kitap çok hoşuma gitti, sorunları/ yerleşmiş yanlışları gösterdikten sonra somut çözüm önerilerini de beklerdim, belki finali böyle bağlamıştır bilmiyorum. Oysa ki tekrar aynı çizgiye dönüp duruyor. Feyzi hocamın her bölüme ilişkin düşünceleri gibi bir karşılık bulamadım henüz yazardan.

Cem, oğlun benim adamımdır ve ola ki oyun kısıtlaması getirirsin adamıma, küfrederim, ben söyliğimde sen düşün:))

Köşe yazılarımı çocuklara ithafla yazmıştım, sadece çocuklara!