Majid’s Reviews > سوگ سياوش: در مرگ و رستاخيز > Status Update

در قفل و بست نظام گردنده‌ی جهان، انسان اسیر جبری بی‌اعتناست. راز پیروزی زمانه بر آدمی در آن است که من زمان‌پذیرم و او زمان، من «زنده‌ی میرا» و او سپهر و ستاره‌ای غریب و دور که پیوسته در کار ساختن «زمان» من است. لختی از خود را در من جاری می‌کند، مرا می‌آورد و می‌برد. اما چون به مرگ شتافتم «زمان» خود را از زمانه بازستدم و نه تنها صاحب سلاح او که خداوند زمان خود شدم

نمردست هرکس که با کام خویش
بمیرد بیابد سرانجام خویش

حاصل اعمال اراده‌ی این آزادان، نمودی از نیروی بیتاب زیستن بود نه آرام و سکون‌طلب دولت و صاحب‌دولتان

بهرام در جستجوی «مهر دروج» و بیدادگر است تا او را تباه کند و مهر در طلب بیدادگر دروغ پیمان‌شکن. در این میان، ایزد داد (رشن) چون سروش از همراهان همیشگی مهر است. بدین سان «پیمان» و «داد» مفاهیمی بهم پیوسته‌اند

جهان‌بینی شاعر چون رگ‌های تنی زنده در تمامی داستان راه دارد و خواننده به واسطه بدان دست می‌یابد. او سرنوشت دیگران را روایت می‌کند اما بدین روایت خواه ناخواه حدیث نفس نیز می‌کند

اگر گذشتگان نام‌ها را نازل از آسمان می‌دانستند و میان اسم و موسوم به پیوندی معنوی قایل بودند، پس نام «رخش» یا «شبرنگ بهزاد» تنها برای تمیز این دو از دیگر افراد نوع خود نبود بلکه نشانه‌ی هستیِ با هدف و وجود خویشکار آنها نیز بود

ولی مادری که «بهشت زیر پای اوست» «رهگذر» نیست، سرچشمه‌ی زاینده و زمین ماندگاری است که ریشه‌ی جان هر پهلوان از اوست. حقیقت او ژرف‌تر از دریافت خودآگاهی بود که از او داشتند. پس شاعر با تحولی متعالی از عقاید دوران، اجتماع و شخص خود در باب زنان فرا می‌گذرد و زنانی می‌آفریند بیرون از محدودیت فکر «مرداندیش» حماسه

در این زمانه که اهریمن در هرکس و هرچیز راهی دارد، جماعتی، گویی به ظلم سرشته، در هم ریخته‌ایم: خواب‌زدگانی، ستم‌دیدگانی ستمکار، با آز که آیین او بر ما رواست و با دروغ پیروز و آزادی اسیر

سودابه تنها با تصرف سیاوُش می‌تواند هستی وحشی خود را لگام زند تا چون زین برپشت معشوق نهاد و بر او فرمانروا شد در خود آرام گیرد. در این عشق ایثار نیست، همه طلب ایثار است. معشوق چیزی است که باید از آن عاشق شود