Zohreh Hanifeh’s Reviews > مرغان آواره > Status Update

هنگامی که در پایان روز در برابر تو بایستم
زخم‌های مرا خواهی دید
و خواهی دانست
که هم زخم خورده و
هم شفا یافته‌ام.

ای جهان
چون درگذرم
برایم این سخن را
در خاموشی‌ات نگه دار که:
«عشق ورزیده‌ام.»

ای یار
تو را به خانه نمی‌خوانم
به تنهاییِ بی پایانم بیا.

گل کوچک پرسید:
«ای آفتاب!
چه‌گونه تو را ترانه بخوانم و
نماز برم؟»
خورشید به پاسخ گفت:
«با خاموشی ساده پاکی‌ات.»

ابر پاییزی‌ام
از باران تهی
سرشاری مرا در شالی‌زار رسیده بین.

قطره های باران
بوسه بر خاک می‌زدند
و به نجوا می گفتند:
«مادر! ما کودکان غربت کشیدهٔ تو ایم.
که از آسمان
به آغوش تو
بازگشته ایم.»

شب
روزِ رنگ‌پریده را
می‌بوسد و
در گوشش زمزمه می‌کند:
«منم، مرگ، مادر تو.
منم که تو را از نو می‌زایم.»

تو به رویم لبخند زدی و
هیچ
نگفتی
و من احساس کردم
که دیری این را چشم می‌داشته‌ام.