Zohreh Hanifeh’s Reviews > مرغان آواره > Status Update

رنج برده‌ام
نومید شده‌ام
و مرگ را شناخته‌ام.
شادم که در این جهان پهناورم.

هنگامی که در پایان روز در برابر تو بایستم
زخم‌های مرا خواهی دید
و خواهی دانست
که هم زخم خورده و
هم شفا یافته‌ام.

ای جهان
چون درگذرم
برایم این سخن را
در خاموشی‌ات نگه دار که:
«عشق ورزیده‌ام.»

ای یار
تو را به خانه نمی‌خوانم
به تنهاییِ بی پایانم بیا.

ابر پاییزی‌ام
از باران تهی
سرشاری مرا در شالی‌زار رسیده بین.

قطره های باران
بوسه بر خاک می‌زدند
و به نجوا می گفتند:
«مادر! ما کودکان غربت کشیدهٔ تو ایم.
که از آسمان
به آغوش تو
بازگشته ایم.»

شب
روزِ رنگ‌پریده را
می‌بوسد و
در گوشش زمزمه می‌کند:
«منم، مرگ، مادر تو.
منم که تو را از نو می‌زایم.»

تو به رویم لبخند زدی و
هیچ
نگفتی
و من احساس کردم
که دیری این را چشم می‌داشته‌ام.