مهرداد > Recent Status Updates

مادرم امروز، مرد . شاید هم دیروز ، نمی دانم . تلگرامی به این مضمون از خانه ی سالمندان دریافت داشته ام ! . مادر درگذشت . تدفین فردا . همدردی عمیق . از تلگرام چیزی دستگیرم نشد . شاید این واقعه دیروز اتفاق افتاده باشد .

خداى مهربان، آيا يک دقيقه خوشبختى کامل براى يک عمر کافى نيست؟

دیشب سومین شب ملاقات ما بود. سومین شب روشن ما.
وای که چقدر شادی و شیرین کامی انسان را خوشرو و زیبا می کند. عشق در دل می جوشد و آدم می خواهد که هرچه در دل دارد، در دل دیگری خالی کند. می خواهد همه شادمان باشند، همه بخندند، و این شادی بسیار مسری است.

برای هر زندانی از بند رسته‌ای روزی فرا می‌رسد که وقتی به دوران اسارت خود می‌نگرد و تجارب اردوگاهی را زیر و رو می‌کند، باور نخواهد کرد که چنان روزگار دشواری را تحمل و سپری کرده‌است. همچنان که سرانجام روز آزادیش فرا رسید و همه چیز در نظرش چون رویای زیبایی بود، روزی هم فرا خواهد رسید که تجربه‌های اردوگاهی‌اش چون کابوس رنجش خواهد داد.

“Science cuts two ways, of course; its products can be used for both good and evil. But there's no turning back from science. The early warnings about technological dangers also come from science.”

چرا باید انسان مکرر صبح بیدار شود، بخورد، بیاشامد و دوباره به رختخواب بازگردد؟ خیال می کنم فقط کودکان ، انسان های اولیه و نوجوانان بسیار سالم از این تکرار مکررات رنج نمی برند. البته اگر انسان خیلی روی این مسائل مکث نکند، مطمئنا از بیدار شدن ها و خوردن ها و آشامیدن ها نه تنها شاد می شود و احساس رضایت می کند، حتی به دنبال تغییر در آن هم نیست

خود را زیاد جدی نگیر، قدری به خاطر دیگران زندگی کن.

“HELLO! Look at me. HELLO! I am so ZEN. This is BLOOD. This is NOTHING. Hello. Everything is nothing, and it's so cool to be ENLIGHTENED. Like me.”

هاینریش دوباره گفت: «حالا دیگر به خودمان بیاندیشیم، موافقی؟ دوران جوانی به آرامی سپری می شود. تو چنین احساسی نداری؟ باید قاعدتا بهترین دوره زندگی انسان باشد. ولی خیال می کنم این هم مقل بقیه گفته ها و ضرب المثل ها پرت و بی اساس باشد. بهترین دوره در انتظار ماست، والا تمامی زندگی شاید ارزش زندگی کردن نداشت.»

“Only after disaster can we be resurrected. It's only after you've lost everything that you're free to do anything. Nothing is static, everything is evolving, everything is falling apart.”

احتمالا انسان، ثروت، شهرت و تشخص را به دست می آورد اما واقعا قادر به خلق خوشبختی یا بدبختی چه برای خود، چه دیگران نیست.

“You are not your job, you're not how much money you have in the bank. You are not the car you drive. You're not the contents of your wallet. You are not your fucking khakis. You are all singing, all dancing crap of the world.”

“You are not special. You're not a beautiful and unique snowflake. You're the same decaying organic matter as everything else. We're all part of the same compost heap. We're all singing, all dancing crap of the world.”

جوانی دوران فریب است. فریب همه چیز، رسانه های گروهی، مطبوعات، کتاب ها. جوانی جالب ترین دوران زندگی انسان را تشکیل می دهد. با این وجود پیرها همیشه به نظر راضی ترند. جوانی مشکل ترین و پررنج ترین مرحله زندگی است. خودکشی به ندرت در بین افراد مسن اتفاق می افتد.

تایلر یک شغل پیشخدمتی برایم پیدا می‌کند و بعد تفنگی در دهانم می‌چپاند و می‌گوید که اولین قدم برای رسیدن به جاودانگی مردن است. با این که من و تایلر از مدت‌ها قبل بهترین دوست هم بودیم باز هم مردم همیشه از من می‌پرسیدند که اسم «تایلر دردن» به گوشم خورده یا نه. لوله‌ی تفنگ به ته گلویم فشار می‌آورد. تایلر می‌گوید: ما واقعا نمی‌میریم.

وقتی درست فکر می کنم که تمام قدرت و خلاقیت انسان ها زاییده ضعف و محرومیت و اشتیاقشان است، از درک این مطلب عاجزم که آیا در گذشته یا در حال حاضر خود را موجودی زاده از غم بدانم یا شادی.

هر بار که پس از سال‌ها التهاب و انزوا از درون سکوتم آهنگی و آوازی سر می‌دهم، احساس می‌کنم آوایی است که از ازل به هر دوی ما تعلق داشته است. موات حق داشت. با گذر عمر، ارضای انسان‌ها از دوران جوانی فزونی می‌گیرد، من هنوز و همیشه در عالم رویا ندای جوانی‌ام را به مثابه آهنگی زیبا به گوش جان می‌شنوم. آهنگی جاودانه که امروز برایم موزون‌تر و ماندنی‌تر از واقعیت جوانی است.

هر بار که پس از سال‌ها التهاب و انزوا از درون سکوتم آهنگی و آوازی سر می‌دهم، احساس می‌کنم آوایی است که از ازل به هر دوی ما تعلق داشته است. موات حق داشت. با گذر عمر، ارضای انسان‌ها از دوران جوانی فزونی می‌گیرد، من هنوز و همیشه در عالم رویا ندای جوانی‌ام را به مثابه آهنگی زیبا به گوش جان می‌شنوم. آهنگی جاودانه که امروز برایم موزون‌تر و ماندنی‌تر از واقعیت جوانی است.

نوای موسیقی حتی به کوتاهی مدت یک ضربان قلب، هارمونی و هماهنگی انسان ها و جوامع بشری را در خود دارد. چگونه این همه کذب و کدورت، شرارت و شقاوت می تواند بین انسان ها حاکم باشد، در جایی که ساده ترین نواهای موسیقی دریچه ای از بهشت به رویمان می گشاید.

“If you hate a person, you hate something in him that is part of yourself. What isn't part of ourselves doesn't disturb us.”

“The bird fights its way out of the egg. The egg is the world. Who would be born must first destroy a world. The bird flies to God. That God's name is Abraxas.”

“I have no right to call myself one who knows. I was one who seeks, and I still am, but I no longer seek in the stars or in books; I'm beginning to hear the teachings of my blood pulsing within me. My story isn't pleasant, it's not sweet and harmonious like the invented stories; it tastes of folly and bewilderment, of madness and dream, like the life of all people who no longer want to lie to themselves.”

فردای آن روزی که سایه‌ام را می‌بینم، فورا در صدد تهیه نقشه شهر برمی‌آیم. شب‌ها همچنان رؤیاخوانی می‌کنم. ساعت شش در را باز می‌کنم، با کتابدار شام می‌خورم و بعد رؤیاهای قدیم را می‌خوانم. معنی رؤیاهاخوانی را نمی‌فهمم و نمی‌دانم کارش روی چه اصولی است. اما از واکنش‌های کتابدار می‌فهمم کوشش‌هایم موفقیت‌آمیز است.

در هر یک از ما روح به جسم تبدیل شده است. در هر یک از ما آفریده ای رنج می برد و در هر یک از ما مسیحی مصلوب شده است.

امروز می فهمم، برای انسان هیچ چیز ارزنده تر از تعقیب راهی نیست که به نفس خود منتهی می شود.

* هیچ یک از مقصرین انجام اعمال شاقه را کار و شغل حساب نمی کند. برای او اعمال شاقه وظیفه ی نفرت انگیزی است که اجبارا بایستی انجام داده شود و به مجرد این که این شغل به پایان رسید و یا کار ساعات مقرر را انجام داد، به زندان مراجعت کرده قسمت اعظم ساعات فراغت خود را صرف انجام دادن کاری سودمندتر از کار اجباری دولت می کند هیچ کس نمی تواند بدون کار زندگی کند و زندانی مقصر، کمتر از همه از عهده ی چنین عملی برتواند آمد.

همه‌مان سایه داشتیم، سایه مدام با ما بود، اما به این شهر که آمدم، سایه را از من گرفتند.
دروازه‌بان گفت: نمی‌شود با این بیایی تو شهر. یا سایه‌ات را ول کن یا آمدن به این شهر را فراموش کن.
سایه‌ام را تحویل دادم.

من مزۀ تنهایی را چشیده بودم، از اول هم می‌دانستم تنهایی چیست، و یک حسِ غیبی به من می‌گفت که از این تنها‌تر خواهم بود. و این تنهایی غیرقابل احتراز است.

طبیعت هر کس را می توان از خنده اش شناخت.