Status Updates From شعر و شهود

من زیر تیغ برهنه‌ی ماه خواهم مرد،
بی‌آنکه الفبای آذرخش را
آموخته باشم.

آموخته باشم که در تهِ نقشِ شب،
کودکی اسطوره‌ها را
رمزگشایی کنم.

نادان فرو خواهم غلتيد
و پیش استخوان‌های وحوشم خواهند انداخت.

#پتر_هوخل

جهان خود اگر به شتاب
و چون پیچه‌ی دود دگرگون شود
هر آن فرجام یافته
به سوی سرآغازِ کهنِ خویش باز برمی‌گردد.

با این همه آن نوای نخستین تو
ای چرب‌دست خدای چنگ نواز!
فراسوی هر آن روند و رویداد
پایدار می‌ماند.

رنج‌ها هنوز هم ناشناخته‌اند.
و عشق همچنان نا‌آموخته
و آن‌چه مرگ از ما در می‌رباید
هنوز در حجاب‌.
تنها او، ترانه بر بالای زمین است که
تطهیر می‌کند و شادی می‌بخشد.

#راینر_ماريا_ریلکه
#Rainer_Maria_Rilke

ای شادمانی زرین!
ای پیش‌طعم شیرین و پنهان مرگ!
آیا من راه خود را شتاب‌آلوده درنوردیدم؟
اینک که کوفته و مانده است این پا
نگاهِ تو از پی در می‌رسد
و خوش‌بختی‌ات نیز هم.

گرداگرد، تنها موج است و بازی.
هر آن وزن و بار
در نیلی فراموشی فرو می رود.
تنها قایق من است که سرخوشانه بر سر آب‌هاست.
توفان و سفر، راستی که این هنر را از یاد برده بود این قایق!
آرزو و امید غرق شد.
بستر دریا و روح، بی نقش هیچ چینابی

آن‌که به عمقِ اندیشه رسید،
اوجِ زندگی را دوست می‌دارد.
جوانی ارجمند را اویی در می‌یابد
که جهان را درنوشته باشد
و فرزانگان در پایان میل به زیبایی دارند.

فریدریش هُلدرین

گونتر کونرت: امید درست آن چیزی است که مردم را کور می کند...مردم چشمشان را بر مصایبی که می آید بر سرشان آوار شود، می پوشانند. اگر ما این امید را نداشتیم باز بیشتر امکان داشت که در واقعیت دست به کاری بزنیم. اما به خاطر اینکه درست این امید موهوم در خیلی از کله ها جا خوش کرده است، هرکسی فکر می کند اوضاع به هرحال یک روال خیر پیدا خواهد کرد. درست این همان باور و امیدی است که راهی به دهی نمی برد، بلکه به بیراهه می کشاند

حال آنکه می دانیم:
خود نفرت از پستی نیز
چهره را زشت می کند.
و خشم، حتی بر ناحق،
صدا را ناهنجار.
دریغا! مایی که می‌خواستیم زمینه مهربانی را مهیا کنیم
باید که مهربانی را بر خود دریغ می داشتیم.

پس، ای شمایان! چون آمد آن روز
که انسان یاور انسان است،
هلا، از ما با گذشت یاد کنید

برتولد برشت

آوخ، نارون با شاخ و برگ زیبایش
بر سر مردی هم سایه می گسترد
که در پشت ده به کودک تجاوز می کند

باد نیز
محض حض بیگانه ای سفلیسی از ساق شورانگیز،
دامن فقیرانه‌ی دختر را-ادب آمیزانه- بالا می زند

و سیب، از درختی که همه ساله رشدی پر پیمان دارد
چاپلوسانه در آن دستی می نشیند
که به گونه‌ بچه سیلی زده است

و چه تپش بر می دارد سینه‌ی زن‌ها
ـ آن سینه‌ی روزگاری پناه کودکان ـ
حال، وقتی که دسته‌ی موسیقی رزمایش

تیمور و زن غیب گو

تیمور: تو را غیب گویی بزرگ می دانند و با این حال
چون کنیزی ناچیز گاوها را آب می دهی؟
فرتوت که هستی. آیا سختی کار کامت را تلخ نمی کند؟
و مرا که پیشت آمده ام
می شناسی؟
زن غیب گو: شبدرهای چمن مرا لگد مکن!
که خوراک خوشگوار دام های منند
تو تیمور لنگی، می خواهی چه بدانی؟
تیمور: که قدرت من چیست؟
زن غیب گو: برفی که آب می شود.

"اسکار لورکه"

آیا فریاد درد و شکوِه‌ی ایران
با آن زخم خون‌ریز و جانکاه‌اش
در گوش شما، و دلتان طنین بر نمی دارد؟
فریاد ایران لگدکوب شده و درد انگیز؟
دریابید آنچه را که هنوز می توان دریافت!
آن همه یادمان سپندِ آن پیکره‌ی زیبای شکوفا را،
که نقش‌بند ایران است، تا ایران هست

"ژزف هامر فون پورگشتال"
(ایشان چند سال بعد از سرودن این شعر، دیوان حافظ را به آلمانی ترجمه کردند)

ترانه‌ی شبانه‌ی ره‌نورد

بر پشته‌ی همه‌ی کوه‌ها
آرامش جای خوش کرده است.
در همه‌ی سر شاخه‌ها
نفس نسیمی را هم
در نمی یابی.
پرندگان در جنگل خاموش شده اند.
لختی شکیب کن، که تو نیز
زود باشد که آرام گیری.

"یوهان ولفگانگ فون گوته"