Status Updates From سفر ناگذشتنی

داستان دوم، پاندارا:
داستانِ یک جستجو با زبانی شعرگون و تصاویری بدیع. جمله های بلند و توصیفاتِ رنگین. فُرمِ روایت گرچه زبان کهنه ای داره اما درونمایه اسطوره ای اش رو به خوبی پشتیبانی میکنه و خواننده ملول نمیشه از خواندن.
پلاتِ خاصی نداشت اما کشش داشت، کششِ پیگیریِ زبان و تصاویرِ دلکش و پیچش هایِ مفهومی/نمادی.

داستان اول: شجره طیبه.
نامِ نویسنده داستان و نامِ داستان در نگاهِ آغازین به نظر ناهمساز می آید، سالِ انتشار اما یاری می‌کند که بیشتر درنگ کنیم. سال ۵۶ دلالت های معناییِ واژگان در سپهرِ اجتماعی غلیان و جوشان معناهایِ متفاوتی داشتند با آنچه امروز می اندیشیم. پلاتی ساده اما زبان پر دست انداز و در عینِ حال نرم و متلون و متفاوت. تصاویر زنده و جلوه ها فروشنده.
تجربه جالبی بود.

اینا دیگه چیه غزاله‌ی ۲۹ ساله نوشته؟! کتاب شامل سه داستانه و دو داستان اول را خواندم و هیچ صفتی هم برای توصیف این دو داستان در ذهن پیدا نمی‌کنم! شاید به خاطر این‌که هیچ ناشری حاضر به چاپش نشده، خودش این کتاب را چاپ کرده... اما بابت شجاعتش تحسینش می‌کنم. منِ ۳۳ ساله هم احتمالا اولین مجموعه داستانم را باید خودم چاپ کنم... احتمالا خواننده‌ها همین حالی رو داشته باشند که الان من دارم.

دست‌ها پوشیده‌ی رگهای آبی، طپان و گرم، آغازیده از مچ، که از میان، مشبک‌وار می‌پراکند و چنان پرعطوفت که هر موجِ لرزانِ تشویش و ناامنی‌ی خیزان از چشم من در سایه‌ی خنک و گشاده‌ی دست‌ها آرام می‌گرفت

از فضاهای تصادفا خالی‌ی بین کاغذها گذشتیم

در تمامی‌ی فصل‌ها گشتم

سکوت تسلاگر بود

هر کس در قفس تن پرنده ای دارد
و قفس شکستن رهایی است..

توان شکستن این حصار در من نیست..

تنگی بلور بر رف در پناه چراغ که رنگ لاجوردی‌ش در جلای نور به آبی‌یی صاف و دل انگیز گشته بود

عشق اگر رنگی داشت به دید من آن شعشه‌ی تابناک بود..

تنگی بلور بر رف در پناه چراغ که رنگ لاجوردی‌ش در جلای نور به آبی بی صاف و دل انگیز گشته بود

عشق اگر رنگی داشت به دید من آن شعشه‌ی تابناک بود..