Status Updates From Don Quijote de la Mancha I ...

ولی از لای گل‌ها رد نشود و سفیدی خود را که از آزادی و جان خود بیش‌تر عزیز می‌دارد ملوث نگرداند. زن پارسا و عفیف به مثابۀ قاقم است و عصمت او سفیدتر از برف، بنابراین کسی که می‌خواهد زنش عفت خود را از دست ندهد، بلکه آن را چون گوهری گرانبها نگاه دارد و حفظ کند، نباید با او چنان کند که شکارچیان با قاقم، نباید بگذارد هدیه‌ها و دلربایی عاشقان سمج در سر راه او قرار بگیرد.

بنا به روایت طبیعی‌دانان، قاقُم حیوان کوچکی است که پوست آن از سفیدی برق می‌زند و شکارچیان برای گرفتن او متوسل به نیرنگ ماهرانه‌ای می‌شوند؛ یعنی وقتی نقاطی را که این حیوان عادتا از آن می‌گذرد پیدا کردند آن‌ها را با گل و لای می‌بندند، سپس حیوان را از جلو می‌تازانند و به سوی آن نقاط می‌رانند. همین که قاقم به نزدیکی گل و لای رسید می‌ایستد. حاضر است او را بگیرند

کیست که بتواند سرنوشت مرا بهبود ببخشد؟ مرگ. و کیست که به سعادت عشق نایل می‌شود؟ بی‌وفایی. و دردهای عشق را چه چیز درمان می‌کند؟ جنون. پس شرط عقل نیست در مقام علاج دردی برآمدن که داروی آن مرگ است و بی‌وفایی و جنون.

کیست که این درد را به جان من ریخته است؟ عشق. و کیست آن‌که مانع خوشبختی من است؟ تقدیر. و کیست که این غم را به من روا می‌دارد؟ فلک. پس وای به من که باید از مرگ با این درد عجیب بر خود بترسم! زیرا عشق و تقدیر و فلک برای کشتن من دست اتحاد به هم داده‌اند.

چیست آنچه مایهٔ رنج جان من است؟ نفرت. و چیست آنچه بر اندوه من می‌افزاید؟ حسد. و کیست آن‌که تحمل مرا می‌آزماید؟ هجران. پس وای به من که دردی که مرا می‌خورد درمان ندارد! زیرا هر امیدی در قبال نفرت و حسد و هجران نقش بر آب است.

چون عشق در نزد بسیاری از جوانان، شایستگی نام مقدس عشق را ندارد و تنها هوس زودگذری است که هدف آن اقناع حس شهوت است و همین که کام دل گرفته شد آتش عشق خاموش می‌شود. در صورتی که در عشق حقیقی هرگز چنین نیست.