Status Updates From مجموعه‌ نامرئی: مجموعه‌ ۴۵ ...

مرده‌ها سکوت می‌کنند!

علاقه‌ی شدیدی به خواندن باخمن پیدا کردم، خوش‌حال آشنایی با او ام.

داستان اپیزودی از دوران آلمان نوشته تسوایگ چنان گیرا بود برای‌م و آنقدر خودم در حسرت «کام‌روایی‌» گوته‌وارا حس کردم و جای خالی هنر را در اتاق لخت و عورم درک کردم (جدا از معنای وطن پرستانه‌ی داستان) که معده‌ام سوزش گرفت!

داستان‌هایی که موزیل آورده بود را دوست نداشتم، دقیق بودند اما خیلی خشک و بی‌روح به نظرم می‌رسید حتی حالت مالیخولیایی که در داستان بسیار کوتاه اولی به آن پرداخته بود. احساس نمی کنم جتی چیزی خواندم، انگار که چشمم تنها سریده باشم روی کاغذ، این چنین بی‌روح احساس کردم سه داستانی که ازش آورده بود.

اما روزی می‌رسد که آن‌ها (بچه‌ها) هم تاریکی را دوست بدارند.

ریلکه، همین‌طور است. چطور می‌شود که کودکی در تاریکی رشد پیدا کند و به درون کشیده شود و آن را دوست نداشته باشد؟

واقعا آخرین چیزی که از یک مجموعه کتاب داستان کوتاه آلمانی انتظار داشتم، داستانی حول محور یک انگلیسی استعمارگر و اتفاقی که براش در قلب کنیا می‌افته بود. =))
واقعا هم داستان خیلی خوبی بود.

تا غر زدم از بابت پرگویی و خسته‌کنندگی داستان‌های کتاب یهو همه‌ چیز بهتر شد و همه رو دوست داشتم دیگه. یعنی از صفحه‌ی ۲۵۷ تا ۳۴۶ همه داستا‌ن‌ها کیفیت خوبی داشتن و گرگ، سقراط مجروح و برادر دیوانه‌ی من هم واقعا درجه یک بودند.

دروغ چرا احساس میکنم کمی اسیر پرگویی و خسته‌کنندگی آلمان‌ها شده‌ام و دارم از کتاب لذت نمیبرم.
امیدوارم بهتر شود چون حدود صد و پنجاه صفحه است که اذیت هستم.

خب بخش اول کتاب که به نویسندگان اتریشی اختصاص داده شده بود رو تمام کردم و متاسفانه جز آرتور شنیتسلر، اشتفان تسوایگ با دیگران نتونستم چندان ارتباط بگیرم.
انتخاب داستان‌های(؟) یکی دو صفحه‌ای هم یکم برام عجیب و غیرضروریه.

این خانوم اینگه‌بورگ باخمن خیلی سخت و خیلی اذیت سخن میگفت؛ سنگ انداخت وسط متن نسبتا روان کتاب. :)))

خب وقتش است که بروم سراغ ادبیات ملت برتر.
داستان ستوان گوستل خیلی بامزه اما طولانی بود، مرده‌‌ها سکوت میکنند هم بدی نبود؛ امیدوارم در ادامه کیفیت بالاتر بیاید.

تا شش تا از داستان‌هاش رو خوندم. ترجمه و انتخاب‌های جناب حداد به شدت جذابه.