Status Updates From شعر و اندیشه

اما «غبار عادت» مانع دیدار است: «غبار عادت پیوسته در مسیر تماشاست.» عادت است که همه چیز را پیش پا افتاده می‌کند.
آدمی که بر سبیل عادت زندگی می‌کند از چیزی در شگفت نمی‌شود، در چیزی درنگ نمی‌کند و به همین دلیل از فطرت انسانی خود دور می‌شود پ در گله بشری فرو می‌شود.

در نوشتار جان و جهان، آشوری به دوگانگی همیشگی «ذهنیت و عینیت»، «عقل و احساس»، و «جان و جهان» در دنیای نیما و حافظ میپردازد. نیما با دگرگونه شدن زمانه می‌فهمد که تنها دگرگونی شکل شعر کفایت نمی‌کند بلکه معنا و جهان بینی شعر هم باید مدرن و امروزین یا انسانی شود و از عرش به زمین بیاید.

داریوش آشوری با تسلطش بر زبان و شعر فارسی، توصیف بدیعی (البته در زمانِ خودش سال ۱۳۵۲) از رابطه‌ی زبان و شعر درمقاله‌ی نخست «زبان، زبان شعر» ارائه می‌دهد.
«همه چیز را با زبان می‌شناسیم، اما زبان را جز به زبان نمی‌توان شناخت.»
آشوری زبانِ ایهام، اشاره،‌ کنایه و طنز شعر را در برابر زبان خالی از ابهام و ایهام فلسفه قرار می‌دهد و معتقد است که «زبانِ طبیعی برترین ساحتِ خود را در شعر می‌یابد.»