Status Updates From Unutma Dersleri

Biri bana çok övdü Nermin Yıldırım’ı o yüzden başlamak istedim, aslında Unutma Beni Apartmanı daha çok önerilmişti ama elime bu geçti.

Yani, bilmiyorum neden ancak önyargılıyım biraz yazarın kendisine. Göreceğiz…

Numarasını sildim onun yerine, artık ihtiyacım olmayacak nasılsa. Geçmiş bazen de biten bir şey çünkü, evet. Neyi bir ömür yanınızda taşımak istediğiniz, kalbinizi kimlere emanet edeceğiniz tamamen size kalmış. Kendinize neyi reva gördüğünüz de öyle.

“Bütün bunları seninki de dert mi demek için dinletmedim” diye devam etti Ses. “Çünkü evet, seninki de dert. Canın nereden yanıyorsa, kıyametin orada kopuyor. Ama üstesinden gelemeyeceğin, hafıza çöplüğüne gönderemeyeceğin bir derdin yok. Dışarıda çok daha korkunç bir dünya var. Zaten biliyorsun.”

Ama şükretmeyi öğrenirsen, sadece hayata karşı nankörlükten değil, bencillikten de kurtulursun. Sahip olduklarına minnet duymak, seni yıkıcı hırstan, şımarık tatminsizlikten, dinmeyen açgözlülükten korur. Anlatabiliyor muyum?”

“Şükretmek bencillik değildir” dedi Ses. “Aksine, şükrederken diğerlerinin yarasını görür ve sadece kendinle meşgul olduğun zamanlar için utanırsın. Dünyanın senin ve yaranın etrafında dönmediğini anlarsın.

“Gördün mü peki?”
“Bilmem. Görmediysem de yaklaştım galiba. Çünkü şimdi başka dertlerin acısıyla meşgulüm. Belki de dileğim yanlıştı. Artık hiç acı çekmemeyi dilemeliydim belki. Hiçbir acıyı yani.”